ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΚΑΜΑΡΗ : EΦΙΑΛΤΙΚH ΙΣΤΟΡΙΑ

“Κατοχή 1944. άνδρας μου, ο Μιχάλης Καμάρης, εγώ και το μόλις έξι μηνών μωρό μας, κυνηγημένοι από τους Γερμανούς, κρυβόμαστε στο σπίτι του πρωτοξαδέλφου μας Νίκου Φανουργάκη, στο Άδελε. Κάποιος μας “κάρφωσε”. Ένα απόγευμα χίμηξαν στο σπίτι οι Γερμανοί. Άρπαξαν τον άνδρα μου, εμένα με λάχτισαν και με χαστούκισαν για να με αποσπάσουν από τον ήδη κρατούμενό τους. Το μωρό άρχισε να κλαίει. Το άρπαξαν και το πέταξαν από το παράθυρο (δεύτερο πάτωμα).Κατρακύλησα με το κεφάλι στη σκάλα.Βρήκα το μωρό στον κοπρόλακκο, το έβαλα κάτω από τη μασχάλη μου κι άρχισα ξέφρενη να τρέχω. ΄Επεσα σε μια στέρνα, έψαξα για το μωρό.Δεν το βρήκα πουθενά.Έτρεξα πάλι πίσω.Με κυνήγησαν.Ξανά τρεχάλα στην ίδια στράτα,στην ίδια στέρνα. Δεν πρόλαβα να ξαναρχίσω την πορεία, το τρεχαλητό.Κάποιος με κουκούλωσε με μια κάπα.Έδεσε τα μανίκια της στο στόμα και με έκανε δέμα, με φορτώθηκε χωρίς μιλιά κι ύστερα από κάποια πορεία μ΄απέθεσε κοντά σε ένα τζάκι.Με παρέλαβε μια ηλικιωμένη γυναίκα, μάνα του πρφανώς. Κι ο άνδρας εκείνος μου είπε : “βρισκόμαστε σ’άλλο χωριό.Προσπάθησε να ηρεμήσεις, να μην ακούσουν οι γείτονες κι ίσω ς έχω την ευκαιρία να βρω το παιδί”.Έφυγε.
φαίνεται ότι εξακολούθησα να σπαράζω, γιατί εκείνη η γυναίκα με έβαλε κάτω κι άρχισε απανωτά να μου ρίχνει βεντούζες. Στα πόδια στα χέρια, στο πρόσωπο, όπου μπορούσε.
Ψιλοχιόνιζε. 5 του Φλεβάρη.
Τα ξημερώματα, ο Θεός μου εκείνος, μου έφερε τυλιγμένο στην ίδια κάπα -Χριστέ μου -το μωρό μου.(1)
Το πήρα κι εκείνο άρχισε να με γλύφει, Πεινούσε.Τότε συνήλθα κ έμαθα πως στην ξέφρενη τρεχάλα μου, μου άνοιξε κρυφά κρυφά την πόρτα της μια γυναίκα και μ’ άρπαξε το μωρό, για να μην το σκοτώσω η ίδια τρέχοντας.Όταν ξημέρωσε πια , αφού κτύπησε όλες τις πόρτες του χωριού, το βρήκε ο Αποστόλης(2) και μου το έφερε . Ύστερα με ένα γαηδουράκι, κουκουλωμένη στο πρόσωπο, μας έφερε στο Ρέθυμνο και εξαφανίστηκε. Δεν τον ρώτησα τ΄όνομα του.Τότε δεν τα ρωτούσαμε αυτά. Δεν κάναμε συστάσεις.Είμαστε όσοι άνθρωποι βρισκόμαστε όπου τύχαινε.”

Χαρακτικό του Σπύρου Βασιλείου 1942
Χαρακτικό του Σπύρου Βασιλείου 1942

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Ασημένια Καμάρη, φιλόλογος, μητέρα του Σίφη Καμάρη
(1) το μωρό ήταν ο Σίφης
(2) έμαθε ποιος ήταν μετά από 30 περίπου χρόνια – το παραπάνω κείμενο είναι δημοσιευμένο, σε κρητική μάλλον εφημερίδα, με τίτλο “ένα μνημόσυνο μια ιστορία”και αναφέρει το πλήρες όνομα του σωτήρα : Απόστολος Καλιούρης

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΚΑΜΑΡΗ : EΦΙΑΛΤΙΚH ΙΣΤΟΡΙΑ”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *