ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΡΙΝΟΥ (ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ)

Ο ΑΛΚΜΑΝ έχει μεγαλώσει, γυρίζει και σε παλιά κείμενα, είναι οι φίλοι που φεύγουν βιαστικά, είναι η νοσταλγία που λιμνάζει, είναι κάποιοι νέοι που μας ρωτούν.

Ο  Οκτώβρης και ο  Νοέμβριος, είναι οι πιο προσφοροι μήνες για την διαδρομή που περιγράφουμε…

(ενθύμηση του Κώστα Μπαλαμούτσου)

Η φύση στον Ψηλορείτη, είναι ακόμα 'αδολη...
Η φύση στον Ψηλορείτη,
είναι ακόμα ‘αδολη…

ΠΡΙΝ ΕΠΤΑ  ΧΡΟΝΙΑ…

Μετά από  καιρό  μικρή ορειβασία στο βουνό του μεγάλου Θεού, τον Ψηλορείτη.

Από την ευκολότερη πρόσβαση των Κάτω Ασιτών, την επομένη των Χριστουγέννων,

αποφασίσαμε την εκδρομή, που χρόνια περίμενε στον προγραμματισμό των πιο παλιών

τετραδίων μου.

Κατακαθεται στις μικρες κορυφές
Κατακαθεται ομίχλη στις μικρες κορυφές

Οι μνήμες επέμεναν έπρεπε να επιστρέψουμε στ΄αχνάρια των φίλων, στην ηλικία των

μεγάλων προσδοκιών, στις εικόνες που θάμπωσαν μα δεν ξεχάστηκαν.

Το καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου, ανακαινισμένο και με επέκταση

σημαντική περίμενε με πλήθος επισκεπτών την ανάβαση, που δεν κράτησε ούτε μιαν ώρα-

αφού ο φιλόξενος κτηνοτρόφος Κώστας Τριανταφυλλάκης, μας ανέβασε με το ψηλό

φορτηγάκι του ως τη μέση της διαδρομής.

dsc01284
Κώστας Μπαλαμούτσος , οδηγός στην διαδρομη

Θα μοιράσει τη διαδρομή, στο δάσος των πρίνων ένα κτίριο αρκετά μεγάλο,

προσφέρεται για την παραμονή, με την καλή διάθεση της Κίτσας Βασιλειάδου,

αληθινής αρχόντισσας του βουνού, που ξέρει τα πάντα για διαδρομές και πορείες της

Κρήτης και όλων των λόφων και των βουνών της, για φαράγγια και περάσματα για δάση

και πηγές και παραλίες. 

Εικόνα3758
Κ.Τριανταφυλλάκης, κτηνοτρόφος ποιητής

Ο ορίζοντας ανοίγει κι οι περιγραφές απαιτούν καλύτερες πέννες.

Παιδιά κάθε ηλικίας και μεγάλοι κυκλοφορούν στην πλατφόρμα του κτιρίου και τα

εσωτερικά καθιστικά με τις σόμπες, που τις θέτει εκτός λειτουργίας ο νότος.

Λίγη ρακί και κόκκινο κρασί σε μια πρόχειρη ψησταριά , βελτιώνει τη διάθεση και

ανοίγει την καρδιά, τα εξαίσια θεάματα από το ύψος των 1100 μέτρων, απλώνονται σε

τρεις κατευθύνσεις. 

Τασυννεφα...
Τα συννεφα σε φανταστικους σχηματισμούς…

Ενώ οι λόφοι και τα βουνά αλλάζουν αργά καθώς πέφτει το φως, τα σύννεφα τρέχουν,

με εναλλασσόμενους φανταστικούς σχηματισμούς.

Η  νύχτα δεν θ΄αργήσει μα καθώς το φως χαμηλώνει, το τοπίο αλλάζει τα χρώματα

πέφτουν, το βάθος μακραίνει τα επίπεδα χάνονται.  Ενώ βραδιάζει το βάθος μακραίνει

τα επίπεδα χάνονται…

%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b13773

Οι επισκέπτες αποχωρούν, θα μείνουμε λίγοι, με κεριά και ρομαντική διάθεση για το

δείπνο, που ετοιμάζει ο φύλακας άγγελος του καταφυγίου και πρόεδρος(τότε) του

Ε.Ο.Σ.Η. κ. Κίτσα Βασιλειάδου, με βοηθό της ένα νεαρό των βουνών, τον Αν. Τρ., γιο

κτηνοτρόφου.

η κ.Βασιλειάδη, αρχόντισσα του βουνού
η κ.Βασιλειάδη, αρχόντισσα του βουνού, προσφέρει αξέχαστο  δείπνο

Βέβαια είναι πολύ νωρίς 7 μ.μ. μα εδώ είναι όλα αλλιώτικα.

Με την κουβέντα όλα είναι πιο οικεία και τα δίστιχα, πλουτίζουν την κουβέντα. 

Ο νεαρός Αν.Τρ., έκλεψε την παράσταση

Ο νεαρός, αργεί να πάρει φωτιά να ανοίξει το στόμα του, μας είναι ετοιμόλογος και

χρησιμοποιεί μια κρητική γλώσσα που έχουμε ξεχάσει και μας εντυπωσιάζει.

Μια μαντινάδα κερδίζει τους πάντες :

«Μια καραμπατολάγαρη κι ένα χρυσό κουδούνι
με κάνανε κι αγάπησα τση τέχνης το

καρβούνι»

Ο νεαρός Τριανταφυλλάκης, μας εκπλήσσει...
Ο νεαρός Τριανταφυλλάκης, μας εκπλήσσει…

Η λέξη κομπόδενε στα χείλη μας

-καθαρογλωσσίδι- τελείως άγνωστη παράξενη μαγική, από την ποιμενική ορολογία,

έδωσε στον νεαρό φίλο μας το προβάδισμα κι έκλεψε την παράσταση.

Στις 8 30 μμ στα κρεβάτια όλοι, βαθύ σκότος σαν άγρια μεσάνυχτα.

Ο άνεμος ακολουθώντας τις πανάρχαιες συνήθειες του, έπαιζε με τα δέντρα – πνευστά

και τύμπανα ηχούσαν χαμηλά, χωρίς ένταση.

Ο ύπνος του βουνού να ναι διαφορετικός; ίσως- πάντως αργήσαμε, ξεκουραστήκαμε –

δεν προλάβαμε την ανατολή. 

Οι παρέες βρίσκουν χώρους για ένα ποτηράκι κρασί
Οι παρέες βρίσκουν χώρους για ένα ποτηράκι κρασί

Μια κουρτίνα ομίχλης είχε κρεμασθεί στην άκρη του βουνού, δεν άργησε να την

τραβήξει το φως του ήλιου- η μέρα έλαμψε ζεστή -ανοιξιάτικη όπως λέμε.

Η επιστροφή ήταν πιο εύκολη, παρά τα κοφτερά βράχια, που σημαδεύανε το μονοπάτι.

Μαζεύαμε πέτρες και εντυπώσεις, εκτός τόπου και χρόνου – έτσι χάσαμε το δρόμο και

γυρίσαμε μέσω Κρουσώνα!

Μα η παράξενη λέξη δεν ξεχάστηκε…

η καραμπαλοτάχαρη, έπρεπε πολλες φορές ν΄ανοίξουμε το μπλοκ: καραμπατολάγαρη –

δεν θα λησμονηθεί όπως και αυτή η διαδρομή. 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Όποιος ενδιαφέρεται για την διαδρομή στο Καταφύγιο, πρέπει να απευθυνθεί στον Ορειβατικό Σύνδεσμο Ηρακλείου .Το κείμενο ειχε αναρτηθει πριν 7 χρόνια, όταν  “άνοιγε” ο ΑΛΚΜΑΝ…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *