ΕΝΑΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ,ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ (ΣΤΟ ΚΑΦEΝEΙΟ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΟΥΤΣΑΚΗ)

 

Κέντρο της πόλης, Βικελαια - πριν 30  χρόνια(φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)
Κέντρο της πόλης, Βικελαία – πριν 30 χρόνια, μιζέρια και γραφικότητα (φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)

Συνάντηση ευτυχισμένης στιγμής, είναι 11 πια, η νύχτα έχει μαζέψει τους ανέμους που σάρωσαν την Παλιά μας Πόλη. Στο καφενεδάκι του Μάνου  Φ. (ΤΟ  ΘΗΡΙΟ)καρφωμένο (με σανίδες) στην άκρη της γωνίας της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ  σε δυο τετραγωνικά- κι ο παλιός και ο πιο δυσεύρετος φίλος  Χ.Χ.. Λένε πως  η φιλία είναι σαν το παλιό κρασί, μα ο άνθρωπος  που πρόβαλε  ξαφνικά από το παρελθόν, ήταν ένα διαμάντι που χάθηκε  σαν  άνοιξε η γης (όπως κάποτε που έγιναν σεισμοί και καταποντισμοί) – πως βρέθηκε τώρα;

Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(πατριάρχου)δίπλα ακριβώς στο σπίτι των παιδικών χρόνων...
Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(Πατριάρχου)δίπλα ακριβώς(στο στενάκι) στο σπίτι των παιδικών χρόνων…

Η τύχη; Η πρόνοια και η χάρη,  που ξεπερνάει τα στενά όρια της πίστης κι ακουμπά  ευεργετικά κάθε ανθρώπινο πλάσμα;  Η σύμπτωση , η θεωρία των παιγνιδιών , η μαθηματική λογική -όλα φαινόταν αδιάφορα, καθώς παρατηρούσα το πρόσωπο του αγαπημένου παμπάλαιου φίλου – στρογγυλό, με μαλλιά και γένια  ασημένια, θύμιζε το φεγγάρι που μεγάλωνε πίσω από τους όγκους των ψηλών κτιρίων – τα λόγια έτρεξαν και στριμωχνόταν. Η συζήτηση με ανώμαλες επιφάνειες,  που να προλάβουμε όσα πέρασαν;  Πως να φανεί  πως (παρα)χαράκτηκε  η εικόνα μας,  πως να γνωρίστουμε ξανά, μετά από τόσες  επεμβάσεις στη μνήμη τη λογική και το αίσθημά μας;

Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος - θα τον αντέξουμε;
Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος – θα τον αντέξουμε;

Απειρία ένοιωθα, γιατί ίσως οι  εμπειρίες έστρωσαν πολλά  φύκια    στη θάλασσά μας, για να καλύψουν  τις αναζητήσεις  της ” λογικης”και της  καρδιάς  της ανάγκες.

Κι οι λέξεις άρχισαν να βιάζονται, γινόταν ξυράφια για να κόψουν και να χωρίσουν – ο κοινός παρονομαστής μας δεν έβρισκε αριθμούς μα σύμβολα ακατανόητα.Λίγο οινόπνευμα βοηθούσε μα και δυσκόλευε καθως  άνοιγε την έκφραση σε πιο απόλυτες διατυπώσεις.  Άνθρωποι αγαπημένοι συλλογιζόμουν και χανόμαστε στον εαυτό μας – πως να βρεθούμε που ο χρόνος  μας έχει εξαντληθεί και το ξέρουμε καλά, πως να αποφύγουμε τα κύμματα  και τους σκοπέλους που η καρδιά είναι ανταριασμένη κα το πέλαγο επικίνδυνο.

Με λίγο αψύ τυρί και στιφή ελιά που έφερε η  ευγενική  Ιρέμ, μια κούπα κρασί, η διάθεση ισορρόπησε έπαψε να ζυγίζεται ξεξιά και αριστερά, η  γλύκα της  επαφής επέστρεφε, ενώ η κλεψύδρα στέγνωνε  με μια βιαστική καληνύχτα – σαν χάδι και σαν σφίξιμο.

-Αντίο φίλε.

20.7.2013

 

Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάπτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ
Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάποτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *