ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ – ΤΙΜΗ & ΜΝΗΜΗ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΡΟΥΣΩΝΑ

«Νικος Γιανανναδάκης, εκδήλωση τιμής και μνήμης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Μαλεβιζίου στην ενορία του Κρουσώνα(Αγιο Χαράλαμπο)

Στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Δήμαρχος Γαζίου( Μαλεβιζίου σήμερα) Κώστας Μαμουλάκης και το συμβούλιο του τίμησε έναν εργάτη της τοπικής αυτοδιοίκησης, που ήταν και εξέχων πνευματικός άνθρωπος και διακεκριμένος πολίτης του Ηρακλείου.

 

20180209_202654Λόγω της καταγωγής του, από τον Κρουσώνα, της σχέσης του με το ιστορικό  χωριό, δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε τον αξέχαστο Νίκο Γιανναδάκη, που μας τίμησε κάποτε με την φιλία του, αλλά και να ακούσομε τον δίκαιον έπαινο, τον δοξαστικό ύμνο, από εναν υψηλόν ιερωμένο, που έχει μεγάλη φήμη , που ξεπερνάει τους στενούς θρησκευτικούς κύκλους και φτάνει στον πνευματικό κόσμο της ανήσυχης σπαρασσόμενης και  χειμαζόμενης χώρας μας.

Η οικογένεια του Νίκου αλλα και Δήμαρχος με πολλή προσοχή, ο Κώστας Τριγώνης, με μεγάλη ευαισθησία, οργάνωσαν την εκδήλωση, που έκλεισε  παραδοσιακή μουσική – ιδανικά με το ριζιτικο τραγουδι: » Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου…»

Σαν να τραγουδούσε ο Νικος που ξέραμε, ο χαμηλός τόνος της φωνής του, η χροιά ήχου από χαλκό, το αίσθημα που άνθιζε σαν κρίνο της άμμου. Δεν έφυγε λοιπόν συλλογιζόμουν, δεν «κοιμήθηκε», έφερε κι εδώ στην άκρη της γης τον Προ-ηγούμενο της μόνης  Ιβήρων, τον μοναχό που περιμέναμε καιρό να  (ξαν)ακούσουμε. ´Ηξερα ότι αν μας ( συγ)χωρούσε ο καιρός θα τον συναντούσαμε κάποτε στο -Αγιονόρος, στο περιβόλι τους Θεού – της Παναγίας για τους πολλούς. Πριν απο 30(;) ναι’ ναι τόσα ακριβώς χρόνια, είχε μιλήσει στηνΒασιλικη του Αγιου Μάρκου, τότε δεν ήξερα πολλά γι αυτόν, μόνο τον πατέρα του, που βρεθήκαμε συνταξιδιώτες μια βραδιά στα χρόνια της δικτατορίας, ούτε κάν τον αδερφό του τον Στέφανο, που γνώρισα αργότερα, ούτε ότι σχετιζόταν με τον Γιάννη Φουράκη,

Δεν ήμουν  ενήμερος για την πνευματική του πορεία, μονο μια γενική φήμη θαυμασμού είχε φτάσει, ο καλόγερος δεν ηταν συνηθισμένος ρασοφόρος, ένα πρόσωπο με ικανότητες ασυνήθιστες,με γνώσεις και καλλιέργεια εκτεταμένη και  με ήθος ανεπίληπτο.

Με τον αξέχαστο  Στέφανο Γοντικάκη, ποτέ δεν μιλήσαμε γι  αυτόν, ήταν συνήθως το θέμα μας φιλολογικό ή της τρέχουσας τοπικής επικαιρότητας.

Σκίτσο του προ-ηγουμενου της Μονης Σταυρονικήτα Βασιλείου Γοντικάκη (αρχείο Αλκμάν)
Σκίτσο του Προ-ηγούμενου της Μονης Ιβήρων Βασιλείου Γοντικάκη (αρχείο Αλκμάν)

Σε μιαν φευγαλέα επαφή,  είδα τον σεβάσμιο λεβίτη, μιαν στιγμή, είπε για  ένα μικρό σημείωμά μου για τον αδερφό του : » συναισθηματικό» ,  κι είχε βέβαια δίκιο,  μα τι άλλο να΄ναι ένας ( απο)χαιρετισμός;

Τα Χρόνια κύλησαν σαν πέτρες πίσω από τα βήματα μας στην ανηφόρα,  που δεν λέει να τελειώσει. Κι  έγιναν πολλά. Οι μεγάλοι Πνευματικοί της Ορθοδοξίας,  μας πλησίασαν , σημαντικότερος από τον χώρο της λογοτεχνίας: ο εξαίρετος μελετητής κυρίως (για μας) δοκιμιογράφος ο Ζήσιμος Λορεντζάτος .

Από την εκδήλωσηο Δήμαρχος με τρεις ιερωμένους: αριστερα Γοντικάκη,ς..δεξιά η σύζυγος του Νίκου Γιανναδάκη.
Από την εκδήλωση ο Δήμαρχος με τρεις ιερωμένους: αριστερά  Β.Γοντικάκης,δεξιά η σύζυγος του Νίκου Γιανναδάκη Γεωργία Κατσαλάκη,στο κέντρο ο σεβάσμιος και κοσμαγάπητος κληρικός του Αγίου Τίτου Ηλίας Βολανάκης.

Οι σκέψεις με κατέκλυζαν. Δεν μπορουσα να τον παραμερίσω τον εξαιρετικό λόγιο (Ζ.Λ.)εύκολα, όπως τους άλλους που κάποτε έγιναν σχεδόν μόδα.  Είχε βάρος και βάθος, είχε πειθώ και σοβαρότητα, λογοτεχνική  (επι)ξεξιότητα  και απεριόριστες γνώσεις.

Οι σκέψεις για τους (νεο)ορθόδοξους, δεν με εμπόδισαν να συγκεντρωθώ στην ομιλία του Βασιλείου ( μετά τους χαιρετισμούς των Δημάρχων).

20180209_202640
Νίκος Γιανναδάκης, αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ

Ο ομιλητής, δεν είχε καμιάν σχέση με τους ιεροκήρυκες που γνωρίζουμε,  τον πληκτικό θρησκευτικό δογματικό λόγο, τη «μελίρρυτη» έκφραση (γλυκύτητα) των ιερωμένων του άμβωνος.

Ο λόγος του έρεε σαν ήπιος πλωτός ποταμός, πλατύς και βαθύς χωρίς φιοριτούρες πολλές και περιττά ξόμπλια.

Σπάνια έχω  συγκεντρωθεί τόσο σε πολιτικό ρήτορα ή ομιλητή – να ταν το σχήμα που έφερε, οι ιδιότητες του ή  ο πολύ σημαντικός λόγος του;

Μα ο Νίκος Γιανναδάκης ήταν το μεγάλο και ενδιαφέρον θέμα, ένας ξένος, ένας ιερωμένος,  σχεδίαζε το πορτραίτο του, πόσο  ήξερε άραγε και πόσο εκτιμούσε τον Ηρακλειώτη φίλο μας;

Φωτογραφία της Μονής Ιβήρων , του αρχιφωτογράφου του "Σουλτάν Χαμίδ "(αρχείο Αλκμάν)
Φωτογραφία της Μονής Ιβήρων , του αρχιφωτογράφου του «Σουλτάν Χαμίδ «(αρχείο Αλκμάν)

Μίλησε άνευ χειρογράφου,  μην έκανε λάθος συλλογίστηκα, μα όταν  άρχισε να απλώνει τους συλλογιμούς  του, σιγά σιγά καταλάβαινα ότι δεν χρειαζόταν γραπτό κείμενο.

Ήταν πλήρης και περιεκτικός και ελκυστικός  ο ομιλητής, έκανε κύκλους μέσα και έξω από το θέμα του, ζωγράφιζε άλλοτε ρεαλιστικά άλλοτε ιμπρεσιονιστικά το πρόσωπο του Νίκου που ξέραμε,  έφτανε στην αφαίρεση, σαν σύγχρονος ζωγράφος: το χρώμα ήταν τότε αρκετό, χωρις περιγράμματα και όγκους, να περιγράψει τον τιμώμενο – με ιδιοτητες που είχε, αλλά  δεν μπορούσαμε ακριβώς να προσεγγίσουμε.

Όταν τέλειωσε την παρουσίαση,  είχα μπροστά μου μιαν αγιογραφία , με τέμπερα και αυγό, από Κρητικό τεχνίτη του 16ου αιώνα, που έδειχνε τον φίλο μας με την πνευματική του  στάση, τις σκέψεις και τις ιδέες του, αλλά και πολλά προσχέδια σε στρατσόχαρτα, με ολόκληρη τη ζωή και τη δράση του. Κι έναν μεγάλο πίνακα αφηρημένο, με χρώματα λες του Πόλακ, σταγόνες  πεταγμένες – μουτζούρες για πολλούς, ένα πανόραμα – στερεώματος,  χωρίς ομοιομορφία και τάξη :  πρόβαλε ένα πρόσωπο στην αναζήτηση του Θεού .

από εικονογράφιση, μεσαιωνικών βιβλίων
από εικονογράφιση, μεσαιωνικών βιβλίων

Ο ηλικιωμένος ρασσοφόρος, είχε άνεση εκφραστική, ακόμα και τις επαναλήψεις τις περνούσε από σουρντίνα, σαν μουσικές παρενθέσεις που δεν ενοχλούσαν. Ενθύμιζε ίσως το απώτατο παρελθόν,  τους μεγάλους θρησκευτικούς διανοητές, τον Γρηγόριο της  Νύσσης(332-394), που μπορούσε να συνδιαζει την αρχαία εξωτερική  σοφία (κλασσική), με την εσωτερική φιλοσοφία(χριστιανική)(*), τον Θωμά Ακινάτη (1239-1274),ας είναι μετά το Σχίσμα, ανατρέχοντας στους «φυσικούς» Προσωκρατικούς με  την λογική του Αριστοτέλη.

Ο αξέχαστος φίλος μας(Ν.Γ.), που συνδίαζε δημιουργικό στοχασμό και δράση, που  έφτασε κάποτε να υπερασπίζεται την δική μας τιμή και αξιοπρέπεια, και που πλήρωσε ακριβά, θα ήταν ευχαριστημένος  σκεφτόμουν :  τον τίμησε ο κόσμος, οι πολίτες της φιλελεύθερης και αντιφατικής  πολης μας,  αλλά και  ο οικισμός της οικογένειάς του, όπως ταίριαζε στο ήθος ενός σκεπτόμενου ανθρώπου κι ενός αγωνιστή.

Ο έπαινος του υψηλού ιερωμένου, με τον υπερθετικό των χαρατηρισμών, την εξαιρετική ρητορική και την αγιοποίηση του τιμωμένου, ταίριαζε πολύ στην βραδια αυτήν, που πραγματοποιήθηκε στην απλή και ταπεινή υπόγεια αίθουσα της ενορίας του Κρουσώνα.

Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα...
Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, Ο «Ρήγας Φεραίος» πρώτη αντιστασιακή οργάνωση των φοιτητών

Μα ο απόηχος, ήταν σαν τον άνεμο που φυσουσε λίγο  στην επερχόμενη νύχτα, στον ριζίτικο οικισμό.  Δεν είχε λέξεις, προτάσεις,λόγια. Σιωπή «λαλέουσα»,  από τους αρχαίους καιρούς .

Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, στο κέντρο Νίκος Γιανναδάκης
Δίκη του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ 1968, στο κέντρο Νίκος Γιανναδάκης

Στην επιστροφή από τον Κρουσώνα , δεν ακουγόταν μιλιά.  Μα τα λόγια του ιερομόναχου Β.Γ.επέμεναν , σχολίαζαν εικόνες που ερχόταν απο παλιά, μα σαν να’ταν  χτες και  χωρις να καταλάβω γύριζα πίσω…

Ανδρέας Σαββακης και Νικηφόρος Σταματάκης(αριστερά, σήμερα)
Ανδρέας Σαββακης και Νικηφόρος Σταματάκης(αριστερά, σήμερα)Αρχείο ΑΛΚΜΑΝΑ

Μια βδομάδα πριν ξημερώσουν τα Χριστουγεννα 1967, ραντεβού ενημέρωσης με τον Νίκο Γ. Στην Ακρόπολη, ρωμαϊκό ΩΔΕΙΟ, με στρατιωτικά ρούχα, τελείως γελοίος οπλίτης ( σαν κακοαχυμένος λουκουμάς θα λέγε ο Βάνιας Γιγ.)ενώ ο νεαρός φίλος κομψός κι άνετος, δεν έδειχνε καμιάν ανησυχία.
Μετά την σύντομη συζητηση ,  κατεβήκαμε στην Πλάκα, πήγαμε στον Πριόβολο, κατάστημα  ειδων σχεδίου, για αγορα μελανιού πολυγράφου, μετά περπατήσαμε ως του Ζωγράφου, όπου έμενε με την Ρέα, μιαν όμορφη κατσαρομάλλα κρητικοπόυλα, που πρώτη φορά έβλεπα.

Μια παρέα νέων φοιτητών μας υποδέχθηκε: ο Αντρέας ο Σαββάκης, ο Νικηφόρος ο Σταματάκης, ο Κωστής ο Γιούργος με την Λάγια την αδερφή του.
Η οικοδέσποινα πρόσφερε λίγη ρακή, με σταφίδες και αμύγδαλα, η παρέα ήταν χαρούμενη, η πολιτική συζητηση σταμάτησε γρήγορα, για κάποιο τραγούδι…
Μόνο εγώ ίσως ανησυχούσα, η καρδιά μου έτρεμε, οι τρομοκρατικές εμπειρίες του στρατού, δεν με άφηναν να ησυχάσω, ο κίνδυνος ελλόχευε , τον ένοιωθα…

Κάποια λακκούβα με ξύπνησε…ο οδηγός δάγκωσε μια βρισιά , για την συντήρηση του οδικού δικτύου…

Δεν άργησα να ξαναβρεθώ στη μαύρη εποχή….τώρα η αγωνία ήταν έντονη…Ήταν άνοιξη του 1968, ειχα απολυθεί αφού πεταξα στα σκουπίδια όλα τα στρατιωτικά μου ενδύματα, έψαξα  στου Ζωγραφου το σπίτι του Νίκου – Ρέας, αδύνατον, ούτε εκεί ούτε πουθενά σαν να χάθηκαν από προσώπου γης .

Ρέα Γαλανάκη, στα πρ'ωτα λογοτεχνικά της βήματα(1980)
Ρέα Γαλανάκη, στα πρώτα λογοτεχνικά της βήματα(1980, αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Τελικά βρηκα την άκρη, και έφτασα στο,σπίτι,τους είχαν μετακομίσει κοντά στο Χίλτον, στην πρώτη επίσκεψη μιλήσαμε λίγο, ήταν φανερό  ότι έιχαν περάσει πια στην παρανομία, όλα άλλαξαν. Στο ραντεβού τη επόμενης μέρας (Απρίλιος ) αφού πέρασα την είσοδο που μου φάνηκε λιγο παράξενη, κάποιος σαν θυρωρός με κοίταξε περίεργα, έμεναν στον πρώτον όροφο, κτύπησα το κουδούνι. Μου άνοιξαν οι αστυνόμοι , το σπουδαςτικό της ασφάλειας…: » περάστε παρακαλώ» είπαν πολύ ευχαριστημένοι…»

Είχαμε φτασει όμως στο Ηρακλειο, άνοιξα τα ματια μου, από τον εφιάλτη, το παρελθόν εκδικειται σκέφτηκα…οι φίλοι μου με κοίταξαν έκπληκτοι, είχα κιτρινίσει, η καρδια πήγε να σπάσει…

Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη
Σχέδιο του Ράλη Κοψίδη: το τέρας της δικτατορίας (αρχείο alkman.gr)

Στο σπίτι μου, τα λόγια του ιερομόναχου επανερχόταν, το σχέδιο της αγιογραφίας του Νίκου Γιανναδακη, «από άλλου ήρθε άλλου πήγε…»επέμενε ο ασκητικός λόγιος. Είχα την εντύπωση ,διαισθανόμουν, ότι κάπου έκανε λάθος, μιλάει απο το ύψος της θρησκευτικής  (πνευματικής)αυθεντίας του συλλογιζόμουν…

 

Μα η αληθινή ζωή τρέχει άλλου: καμιά φορά γλυκιά και εύθυμη, συνήθως σκληρή και άτεγκτη, στη λάσπη ή τους τριβόλους.
Ο διακεκριμένος φίλος μας Ν.Γ. είχε προικισθεί με την σκληρή σφραγίδα της » δωρεάς», για την πόλη του, την περιοχή του, επρεπε να δράσει ως ηγέτης, ταπεινός και υψηλόφρων, διαπρύσιος κήρυκας της Ελευθερίας και της Ειρήνης…
Και να πληρώσει, όπως πάντα χρειάζεται, για τους άλλους, δεν ήταν αρκετό να δώσει ένα  χριστιανικό πουκάμισο.

Πρόσφερε πολλά , οργάνωσε ένα πνευματικό ίδρυμα, εξέδωσε βιβλία, έφερε τον Δομήνικο στην πατρίδα του όπως  και τους αγιογραφους της Κρητικης Σχολής, μας έδειξε τα πιο σπάνια εικαστικά έργα, τα Φαγιούμ.

Σοφία Γιανναδάκη, το γενος Ιερωνυμίδη, μητέρα του Νίκου
Σοφία Γιανναδάκη, το γένος Ιερωνυμίδη, μητέρα του Νίκου

Μα ήταν αυτός που  είπε το μεγάλο ΟΧΙ , που σήκωσε  τη σημαία της Ελευθερίας, για να μην περάσουν οι Μήδοι – κι όπως ο  Αισχύλος θα ‘ θελε ίσως γι αυτό να τον θυμόμαστε .

Παραφραζοντας τον αρχαίο τραγικό ποιητή :

«Τον γιο του Χαράλαμπου  και της Σοφίας τον Νίκο Γιανναδάκη
την άξια νιότη του,  θα ειπεί ο αντιδικτατορικός αγώνας

κι η Αντίσταση,  οπού καλά τον ξέρει»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

EΡΩΤΙΚΗ ΜEΡΑ : ΣΤΙΧΟΙ

ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Αφιέρωση:  Γ.Δ. Γ. 

20170610_210803

Να΄ μουν όνειρο

μέσα στ΄ ‘ονειρο σου

θάλασσ΄αρυτίδωτη

στον ωκεανό σου

 

Να΄μουν στον ορίζοντα

φόντο ξεβαμμένο

στον γαλάζιον ουρανό

τόξο τεντωμένο

 

Να΄μουνε κύκλος μικρός

στη δική σου σφαίρα

και παρένθεση ανοικτή

στην κάθε σου μέρα

 

Να΄μουνα στη λάμπα σου

τ΄άλλο φως που καίει

κι η σιωπή που μέσα σου

σαν σιωπάς , σου λέει

 

Σ’ότι θέλεις κι αγαπάς

να ‘ μουνα κουκκίδα

στον αστερισμό σου

μια μονάχα αχτίδα

 

Να μουν όνειρο

μέσα στ΄όνειρό σου

θάλασσ ‘ αρυτίδωτη

στον ωκεανό σου

Αργυράκης -Χατζιδάκης από την "ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ"του ΄60 στον ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ του ΄80
Αργυράκης -Χατζιδάκης από την «ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ»του ΄60 στον ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ του 1981

 

 

 

 

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ – ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)
Μανόλης Παπαϊωάννου, 1978, εκλογές (εφημ ΠΑΤΡΙΣ)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ  : ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
——————————————–
Ενώ η χρονιά έκλεινε τον κύκλο της, πριν ξημερώσουν τα Χριστούγεννα του κρίσιμου 2017, ο Μανολης Παπαιωάννου, πήρε το πλοίο της ύστερης (τελευταίας) γραμμής.
Όπως πριν χρόνια, οταν έφηβος μπάρκαρε δοκιμάζοντας ταξίδια σε άγνωςτες θάλασσες, σε μακρυνούς ωκεανούς, ψύχραιμα πάτησε το κατάστρωμα του μικρού πλεούμενου, κρατώντας σφιχτά στην παλάμη του το απαραίτητο νόμισμα, ήξερε πως δεν ήταν τώρα δωρεάν, κι ο σκοτεινός καπετάνιος, δεν έκανε  ποτέ πιστώσεις.

20180123_143727
Σε καταστρωμα πλοίου, φανηκε από νωρίς η αγάπη για τη θάλασσα (φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

….
Είχαν περάσει  50 χρόνια από τότε που ώριμος νέος , τριαντάχρονος, άναβε το φυτίλι μιας αυτοσχέδιας βόμβας….
Δεν υπολόγισε  τις επιπτώσεις, δεν τον φόβιζε η φυλακή, η φλόγα που έκαιγε  τους νέους της γενιάς του, τον πυρπολούσε – μα αν περισσότεροι έμειναν ψύχραιμοι και  αδρανείς,  αυτός δεν μπορούσε να μεινει απαθής,  η λύπη, η στεναχώρια   γινόταν ακράτητος θυμος – ας μην  ηταν έφηβος , ας μην ήταν πια φοιτητής …
Είχε ταξιδέψει στην ανοικτή θάλασσα, ειχε νοιώσει  τρικυμίες και κινδύνους, τη σκληρότητα της ζωής  που δεν χαρίζεται – δεν ηταν πλουσιόπαιδο του βουτύρου.

Στο βασιλικό (τότε) Ναυτικό...
Στο Βασιλικό (τότε) Ναυτικό με τον Δημήτρη Αδάμη(φωτ.Γ.Παπαϊωάννου)

Η αντίδραση του θα εχει σοβαρές παρενέργειες, θα βρεθεί πίσω απο τα κάγκελα, αυτός που έγινε (σπούδασε) δικηγόρος, για  να βοηθάει τους άλλους να γλυτώσουν τα σίδερα…
Να φταίει η εμπειρία του αυτή, που έγινε αργότερα εξαιρετικός  νομικός ;
Ισως, τον γνωρίσαμε στο ωραίο, κτίριο Καστρινάκη, μολις η Δικτατορία, έκλεινε τον άθλιο βίο της, μέσα στην καταστροφη τηνπροδοσία και την χλεύη…
´Εκανε τα πρώτα βήματα του στο απαιτητικό του δικηγορικό επάγγελμα, δεν έδειχνε , δεν φάνηκε αμέσως η μεγάλη έφεση ή η επαγγελματική μανία.

Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά...
Το σπίτι Καστρινακη σήμερα, όπως ηταν και τοτε- ενα περήφανο πουλί ζυγιάζεται ψηλά…

Στον τρίτο όροφο εκεί που σημερα στεγάζεται η Τραπεζα Πειραιώς (δημιούργημα του συναγωνιστή του τοτε-1967-  Μιχάλη Σάλα), σε μικρά δωμάτια, που ήταν πριν μάλλον κοιτώνες , είχαν μαζευτεί(εκτός από αυτόν) άλλοι τέσσερις πέντε, ο αείμνηστος παλαίμαχος νομικός Αλέκος Παπαδάκης ,ο Σίφης Καμάρης, ο Κώστας Ασλάνης, ο υπογραφών, και η Μαρία(Μπορμπουδάκη;) της Τρανς Μπετόν.
Οι φιλίες δημιουργούνται στα θρανία στο στρατό και στο επάγγελμα , θα πρέπει να προσθέσουμε και στην γειτνίαση των γραφείων.
Αν και η συστέγαση καταργήθηκε γρήγορα, σ΄έναν χρόνο ,δέθηκαν καλές σχέσεις και μια στενή φιλία, του Σίφη και του Μανόλη.
Αργότερα, στα 1978, οι δυο φίλοι θα βρεθούν στην ίδια Δημοτική παράταξη, ο Σιφης Κάμαρης, στήριξε ξεπερνώντας τα στενά «ιδεολογικά» πλαίσια, αποφασιστικά τον Μανόλη Παπαϊωάννου, ως υποψήφιο Δήμαχο.

Σκιτσο της εποχης, οι δυο Μανοληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσακης)
Σκίτσο της εποχής, οι δυο Μανόληδες(εφημ ΠΑΤΡΙΣ, αγιογράφος Μανουσάκης)

Η φιλία τους θα δεθεί, στον προεκλογικό αγώνα, οι δυο άνδρες που αντιστάθηκαν στην Δικτατορία, θα εργαστούν πολύ( το θα αγωνιστούν δεν θα τους άρεσε)για να αποκτήσει πόλη τους έναν μη Πασοκικό ( κομματικό) Δήμαρχο.
´Εχασαν για λίγο, δεν είχαν βέβαια πολλές πιθανότητες, μα η φιλία τους έγινε πιο στενή,κράτησε μια ζωή.

Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)
Αριστερα Καρέλλης δεξιά Παπαϊωάννου(εφημεριδούλα του ΠΑΣΟΚ ΦΛΟΓΑ)

Ο Παπ, ´ετσι τον λέγαμε, δίεγραψε μια λαμπρή επαγγελματική τροχία( καριέρα), ο νεώτερος κατα πολύ φίλος του( ο Σ.Κ.), χαιρόταν με τις επιτυχίες και την πρόοδο του. Έκανε δυο γάμους, απέκτησε μια κόρη και δυο εγγόνια.

Σε κάποιο  πολιτικό διάλειμμα, διορίστηκε ο Μ.Π. πρόεδρος στο Λιμενικό Ταμείο, τον ανάγκασε η αγάπη του για τη θάλασσα, ευτυχώς έμεινε λίγο – πως να αντέξει την τερατώδη δημόσια γραφειοκρατία , αυτός ο φιλελεύθερος πολίτης ;

Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιανν'ακης, Μανόλης Παπαϊωάννου...(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)
Από αριστερά: Μ.Καρέλλης,Μυκωνιάτης, Β.Ρομπογιαννάκης, Μανόλης Παπαϊωάννου, Ξαγοράρης Γ.(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ)

Κι όταν πριν 12 χρόνια μια επάρατη νόσος, κτύπησε τον Σίφη, στάθηκε κοντά του, στην στενή συνεκτική αριστερή συντροφιά του φίλου του, προστέθηκε σαν ένα ακομα στρώμα στην ασπίδα  της προστασίας του.

….
Κι οταν χάθηκε το παιγνίδι κι ο Σίφης εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο,  έμεινε η φιλία: ´οπως ίσως  τραγουδούν  τα  εγγονάκια του : » η φιλία δεν χάνεται σαν είναι αληθινή»
Και πέρασα χρόνια πολλά,  ο Μανόλης Παπαϊωάννου  στο περιθώριο της δικηγορικής  εργασίας, ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηρότητες, η πρώτη του επαφή λόγω του φίλου του Μιχάλη Σκουλούδη με την Τρανς Μπετόν, τον οδήγησε σε κατασκευές -στα νεανικά του χρόνια  είχε δουλέψει στις εργολαβίες ενός  θείου του μηχανικού, πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Όμως  οι αρρώστιες έπληξαν την οικογένεια του, πρώτα την εξαίρετη δικηγόρο συντροφό του, την Λένα  Τζανάκη . Ο κάπως αδέξιος και ογκώδης και παρορμητικός σύζυγος, έγινε  ψύχραιμος υποδειγματικος νοσοκόμος, μα δεν υπήρχε θεραπεία.

Αμέσως μετά, άλλες βάρβαρες ασθένειες έπληξαν τον ίδιο, καρδιά, κυκλοφοριακό κρίσιμα όργανα. Αντιμετώπισε την συντονισμένη επέλαση με θάρρος , με κουράγιο. Δεν ζήτησε συμπαράσταση, δεν δέχθηκε βοήθεια : «σαν έτοιμος από καιρό – σαν αντρειωμένος…»

γιατί του ταίριαζε αυτή η πόλη, αγωνίστηκε σκληρά πολύ σ΄ έναν   αγώνα μάταιο.
Κι έφυγε  πρίν τα Χριστούγεννα, τόσο μπορούσε τόσο άντεξε

 

Τον αποχαιρέτησε η πόλη του βιαστικά αλλά επισήμως.
Οι τέσσερις (εν ζωή) Δήμαρχοι, τον τίμησαν , ακολούθησαν μιαν διαδικασία υποχρεωτική, για έναν δημοτικό παράγοντα κι έναν αντιστασιακό, μα δεν έλειψε ο κόσμος,  οι πολίτες αυτής της πόλης.

Από πολύ μακρια   αυτός ο πληθωρικός, αθυρόστομος, αλλά θαρραλέος πολίτης, του Μεγάλου Κάστρου, θα χαμογελούσε, ο κόσμος δεν τον ξέχασε…

«ξέρω τι καπνό φουμάρετε» θα μουρμούριζε ,με το βιανίτικο χιούμορ του (περίεργο για πολλούς)» θα σας πω μια παροιμία … »

Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας...
Χριστουγεννιάτικη κάρτα, της εποχής της δικτατορίας…

Θα τον θυμόμαστε, ήταν ένας πολίτης , που πρόσφερε, που μπλέχτηκε στη ζωή μας, ανέβηκε τα σκαλοπάτια της κοινωνικής και πολιτικής και οικομικής ιεραρχίας  –  και  θα μείνει στη συλλογική μνήμη  για την αντίστασή του στην Δικτατορία, τότε που η τιμή και η υπόληψη της πόλης μας κρινόταν με τη ζωή μας.

 

22.1.2018

Βασίλης Ζεβελάκης , αρχιτέκτων (alkman.gr)

ΣΤΙΧΟΙ : ΑΝΩΝΥΜΩΝ

Στίχοι αγνώστου προσελεύσεως, μήπως τους ξέρει κανείς;

 

ΣΕ ΚΡΙΤΙΚΟ ΚΑΘ’ ΟΛΑ ΣΥΝΕΠΗ

Οι μπουρδολόγοι σού ήτανε καρφί στο μάτι,

με τους αγύρτες, α, δεν είχες κολιγιές,

ήσουν των κλόουν και των τρα-λα-λά ο φονεύς.

Τώρα ζαχάρωσες· σαν του Χατζηαβάτη

έγινε η γλώσσα σου κομψή και ντελικάτη

και γλυκογλείφεις όσους πίκραινες ως χθές.

~ ~ ~

Φθινοπωρινο Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)
Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (ποιητική αδεία)

 

ΣΕ ΕΚΔΟΤΙΣΚΟ

Ιούδας; Όχι δα! Φτωχός και βλάκας…

Σιγανοπαπαδιά σιελοφόρα
που ’κανες τη ρομαντικιά ώς την ώρα
να σπιτωθείς κι εσύ μες στην Παράγκα.

(Πια τρώς ενός κρονόληρου τα φράγκα

στίχους σωρό τυπώνοντας της πλάκας.)

~ ~ ~

20171121_151949

 

ΣΕ ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟ ΞΕΜΩΡΑΜΕΝΟ

Τι νόμισες, τα πλήθη θα σ’ υμνήσουν;
Α, τούβλο, κοκκορόμυαλος θα ήσουν!
Τα πλήθη απαξιούν και να σε φτύσουν …

 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2018 – ΣΥΖHΤΗΣΗ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2018

Περνούν τα χρόνια κι έρχονται κι άλλα , δεν σταματάνε
Του κύκλου τα γυρίσματα πάνω και κάτω πάνε
Δένουνε κόμπους και κλωστές, σε καλαμένια ανέμη
Μα στη μικρή καλύβα μου δεν φτάνουν οι ανέμοι

Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)
Ανέμη, διασκευασμένη σε παιδικό μύλο(Α.Νικολαος)


ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ 2018 !

Τελευταίες ώρες πριν τα μεσάνυχτα, ο κόσμος συνωστίζεται στους δρόμους…νέες και νέοι και παιδιά βέβαια, μα που και που ξεπέφτει κανένας ηλικιωμένος ( πενηντάρης δηλ).Στο άσημο και απόμερο μπαρ της οδού…συναντήθηκαν δυο φίλοι, διάλεξαν μπυράκια, αποφεύγοντας φοβισμένοι τις μπόμπες ( ποτά νοθευμένα) των ημερών,και διόρθωσαν γρήγορα το πεσμένο κέφι τους- μίλησαν χωρίς να συζητήσουν , οι μονόλογοι ήταν σε διαφορετικά θέματα, μα με ίδιο στυλ, ο λογος ήταν έμμετρος, στην Κρήτη μπορεί ακόμα να συμβεί κάτι τέτοιο, Αδιανόητο στις μεγάλες πόλεις του πολιτισμού και των τεχνών.
Ο «Α «έιπε:
«-Περνούν τα χρόνια κι έρχονται κι άλλα , δεν σταματάνε
Του κύκλου τα γυρίσματα πάνω και κάτω πάνε
Δένουνε κόμπους και κλωστές, σε καλαμένια ανέμη
Και στη μικρή καλύβα μου δεν φτάνουν οι ανέμοι

Μα σαν αλλάζουν οι καιροί κι η μπόρα με κτυπάει
Πιο δυνατά – τρέμω πολύ το κρύο με τρυπάει
Μια σπίθα ψάχνω και μικρή στης παραστιάς τον άθο
Κι αν την ανάψω τη φωτιά μπορώ τότε να μάθω

Μπορεί και ξαναγίνεται η αγάπη που χαλιέται
Και πόσες φορές πίανεται και πως ξαναγεννιέται;

Και πότε ειναι αληθινή ,κάλπικη λίρα πότε;
-Ξέρει καρδιά γιατί κτυπά σαν την καμπάνα τότε

Δεν έχει τέλος μόνο αρχή, κουράζεται σκοντάφτει
Μα κι απ τη σπίθα τη μικρή φωτιά μεγάλη ανάφτει

Απο τα μάτια πιάνεται στα χείλη κατεβαίνει
Μα στην καρδιά μας κατοικεί και στο μυαλό μας μένει

Περνούν τα χρόνια κι έρχονται κι άλλα , δεν σταματάνε
Του κύκλου τα γυρίσματα πάνω και κάτω πάνε»

Σκίτσο Σπύρου Ζ.
Σκίτσο Σπύρου Ζ.

Μίλησε χαμηήλόφωνα ο άλλος:
«-Ξέρεις πως κανει το βούι
Πως ο γαιδαρος έχει χούι
Να τσινα και να γκανιζει
Μα και να ξεσωμαριζει

Κι ο φτωχος να μουρμουριζει
Εμαθε και να κρΙνιαζει
Και νσ μην τπν.πολυνοιαζει
Πουναι γαηδαρος δεμενος
Και συνηθως πεινασμενος

κι ο πλουσιος έχει το χούι
Τον φτωχο να μην ακουει
Και το βιος του να μην δινει
Και Μονος να τρωει και να πινε

Λαχταράει να παρει κι αλλα

Πλουτη ακομα πιο μεγαλα

Δεν του φτανει η γη η δικη του
θελει και τη διπλανη του
και πολεμους ξεκιναει
Τους φτωχους παρακιναει
-«η πατριδα κινδυνευει
Και πολεμιστες γυρευει

Με,το αιμα το δικο σας
Θα σωθει το.σπιτικο σας…»


Ετσι Γινονται οι πολεμοι
Κι έρχονται λοιμοι κι ανεμοι
Κι ο φτωχοκοσμος πλερωνει
Το μπαρουτι το κανονι
Και το αιμα τζαμπα χύνει
Κι η πατριδα στηλες Στεινει
«Σ οσους επεσαν στη μαχη
Για του πλουσιου .το.στομαχι

Σαν να μονολογούσε συνέχισε…

«Κσι το δικιο του εργατη;
Του φτωχού του μεταπρατη
Του αγροτη διχως κληρο
Τ ου αστεγου που ναι στο γυρο
Καθε πολιτειας πλουσιας
Απληστης σκληρης κι ανουσιας;

Διαφοροι ρωμαντικοι
Γραφουν εργα- μουσικη
Παιρνουνε σπαΘι και νοτες
Κι επαναστατουν καποτες

Για να παρουν εξουσιες
Και να σωσουν τους παριες

Και να εχουν δοξα αληθινη
Με τιμη σ την γουολ στρι(τ)»

….
Δεν συνέχισαν …ο καθένας στον κόσμο του, ο δεξιός αισθήματα αρκετά σταθμισμένα, συλλογιζόμουν , ο αριστερός προβληματισμούς, καθόλου αβάσιμους, μα ευτυχώς δεν αντιδικούν πολύ πια…

ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥΣΑ: Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ‘ 7 ΠΑΙΔΙΑ

Π Α Ι Δ Ι Κ Η    Μ Ο Υ Σ Α

αφιέρωση : στην μικρή μας μελισσούλα, την Φένια

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια μάνα μ´ εφτά παιδια

Τα κορίτσια πιο μεγάλα και τ΄αγόρια πιο μικρά ...
Και περάσαν χρόνια
Διάβηκαν καιροί
Απομένει η μάνα
έρμη μοναχή

Κι αρρώστησε η μάνα
Αρρώστησε βαριά
τα παιδιά της ζήτησε
Που τα λαχταρά

Μινωϊκό κόσμημα, σφήκες σε σταγόνα μέλι
Μινωϊκό κόσμημα, σφήκες σε σταγόνα μέλι

Απάντησε η σφήκα
-«Τωρα δεν μπορώ
Χτίζω το νοικοκυριό
Κι αν τελειώσω εχω κι ´αλλο
Έργο  πιο μεγάλο»

Unknown

Απάντησε η αράχνη
-«Τωρα δεν μπορώ
Φαίνω και ξυφαίνω δεν εχω καιρό
Κι αν τελειώσω πλύνομαι
Τρέχω και ξεντύνομαι

10437245_10202890686621451_1158147745_n

Απάντησε η χελώνα
-Τώρα δεν μπορώ
Πλένω και ξεπλένω με θολό νερό
Και μετα σκάβω μπροστά μου
Για να βάλω και τ αβγά μου

10461775_10203000888176421_683416405_n

Απάντησε ο σκατζόχοιρος
-Τωρα δεν μπορώ
Τέλι στο χωράφι βάζω αγκαθωτό
Και μετά θάμαι στην πόρτα
Και να καθαρίζω χόρτα

 

Απάντησε ο μέρμηγκας
-Τώρα δεν μπορώ
Κουβαλώ στηνπλάτη τον βαρύ καρπό
Και μετα θα καθαρίζω
Πλένω και σκουπίζω

 

Κι απάντησε ο ζιτζικας
-Τώρα δεν μπορώ
Κι όταν θα νυχτώσει δεν θάχω καιρό

 

μετά που θα να φύγω δρόμο πως να βρω;
Το σκοτάδι μαυρο και πολυ πυκνό
Κι απάντησε η Μέλισσα
Έρχομαι αμέσως
Τ άνθη θα τ´ αφήσω γιατί σ΄αγαπώ
Αύριο γυρίζω νέκταρ για  να βρω

images-4

Πικραμένη η μάνα
Είπε για την σφήκα:
-Πάντα να σκουπίζεις
Ούτε σπίτι κι ούτε γλύκα
να μην καζαντίζεις !

Είπε στην αράχνη
Φαίνε ξύφαινε χωρίς
Να τελειώνεις να χαρείς
Και τους άλλους να ζηλεύεις
Και πίκρα να κοροϊδεύεις

Είπε στην χελώνα
Το σκαφήδι σου μπορείς
Στην πλάτη σου να το δεις
Και την πλύστρα σου από κάτω
Για του στομαχιού τον πάτο

Είπε στον σκατζόχοιρο
Σύρματα να τυλιχτείς
Και τ´αγκάθια θα τα δεις
Και στην πλάτη και το σώμα
Και θα χώνεσαι στο χώμα

Είπε στον μέρμηγκα
Πάντοτε να κουβαλείς
Μέρα νύχτα να μοχθείς
Κι απ τους σπόρους ένα μόνο
Να τον γεύεσαι το χρόνο

Από τις ιστορίες του ΑΙΣΩΠΟΥ
Από τις ιστορίες του ΑΙΣΩΠΟΥ

Είπε και στον τζίτζικα
Όλη μέρα να πεινάς
Μόνος σου να τραγουδάς
Να διψάς και να στεγνώνεις
Μα νεράκι να μην σώνεις

Είπε και στη Μέλισσα
Νά σαι πάντα ολόγλυκειά
Νέκταρ γύρη να δειπνάς
Να χορταίνεις να γελάς
Και στο θολό τουρανού
Φως να δίνεις του Θεού

ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ : ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Εφη Σαπουνά Σακελλαράκη, 1963 όταν παντεύτηκε τον Γιάννη Σακελλαράκη
Εφη Σαπουνά Σακελλαράκη, 1963 όταν παντρεύτηκε τον Γιάννη Σακελλαράκη, και βρέθηκαν για μήνα μέλιτος στην ανασκαφή της Ζάκρου

 

ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ :  ΟΤΑΝ ΜΙΛΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ  – το χρονικό μιάς ζωής

Το Βιβλίο της ‘Εφης Σακελαλαράκη  – Σαπουνά, -«οταν τέλειωσε ο χρονος«με υπότιτλο: το χρονικό μιας ζωής, το πληροφορηθήκαμε από τα ΝΕΑ(ή TO BHMA), που παρουσίασαν και αποσπάσματα , σελίδες από το έργο – καθόλου καλα επιλεγμένες, οι δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν σε συμπαθούν ψάχνουν ότι έχει «ψαχνό» δηλαδή δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Όταν άρχισα να διαβάζω το ογκώδες βιβλίο, των 630(!) σελίδων, παραξεμενένος από το μέγεθος, εδώ και χρονια δεν μπορώ να να μετρήσω τόσες σελίδες, τα μάτια δεν αντέχουν και το πνεύμα δεν είναι πρόθυμο πια, ακόμα κι αν πρόκειται για τον Προυστ και το αριστούργημα του( αναζητώντας τον χαμένο  καιρό), ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω.

Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος
Γιάννης Σακελλαράκης, 1965 φωτ. Ν.Κούνδουρος

Ας ήταν αφιερωμένο σ´ έναν ακριβότατο φίλο, ας είχα μεγάλη περιέργεια, για τα συγγραφικά ( μη αρχαιολογικά) αποτελέσματα της αγαπημένης του συντρόφου, που μετρούσαμε περισσοτερο απο μισόν αιώνα αριτυδωτες, εγκάρδιες σχέσεις.

Έπεσα έξω, και για δυο μέρες επέπεσα ( όπως λέγαμε κάποτε) επί του τεραστίου κειμένου, που σοφά είχε επιμερίσει σε κεφάλαια, η επιμελής και ευαίσθητη αρχαιολόγος.

Από αριστερά: Άννα Ζεβελάκη,Διογ.Βεριγάκης,Γίννης Σακελλαράκης, Νίκος και Νίκη Βριγάκη
Από αριστερά: Άννα Ζεβελάκη,Διογ.Βεριγάκης,Γιάννης Σακελλαράκης, Νίκος και Νίκη Βριγάκη(φωτ.ΑΛΚΜΑΝ)

Ήταν στην ουσία μια λογοτεχνική προσπάθεια, με ημερολογιακό τρόπο καταγραμμένη, αν και δεν είχε την τυπική αυτήν μορφή , με ημερομηνίες και χρονους, ξετύλιγε τα κουβάρια του παρελθόντος, με προσοχή και » αρχαιολογική» ακρίβεια.
Ο χρόνος κόπηκε σε ενέργειες και αποτελεσματα, σε ανασκαφές και ευρήματα , σε μελέτες και εκδόσεις, σε ταξίδια και επιστημονικές ανακοινώσεις και διαλέξεις.

Το ζεύγος Γιάννης - Έφη την δεκαετία του1980, των μεγάλων επιτυχιών
Το ζεύγος Γιάννης – Έφη την δεκαετία του1980, των μεγάλων επιτυχιών(φωτ.βιβλίου)

Τα κεφαλαια, έγιναν εποχές, θύμιζε μουσικές συνθέσεις και Βιβάλντι. Νεανική ζωή και δράση( άνοιξη) μεγάλες επιτυχίες της οριμότητας( καλοκαίρι) σημαντικά αποτελέσματα ( φθινόπωρο) αναγνώριση καθολική ( χειμώνας).

Διάβασα λαίμαργα το έργο, οι αρχαιομαθείς κι οι φιλόλογοι, που ξέρουν κατά κανόνα καλά  την αρχαία φιλολογία, δεν έχουν λογοτεχνικές αρετές, στεγνώνουν απο την ακρίβεια και την λεπτομερή τεχνική, και δεν διαβάζονται…

Απο αριστερα: Βιδ΄καης Ν. Ξηριτάκης Δ.
Από αριστερά: Βιδάκης Ν. Ξηριτάκης Δ., Β.Ζ. και Γιάννης Σακελλαράκης – από την αθηναϊκή κοσμική  ζωή , στις εγκάρδιες επαρχιακές συντροφιές (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1983-84)

Η κ. Εφη  Σαπουνά τα κατάφερε, όπως καποτε κι ο αξέχαστος φίλος μας, να ζωντανέψει παλιές ιστορίες , να εκθέσει πλευρές άγνωστες της επιμονής δουλειάς τους, να διαγράψει, να περιγράψει  τις άγνωστες (το ευρύ κοινό)  παθογένειες των πνευματικών …αγώνων.

Σε έναν κυκεώνα πολυποίκιλων σχέσεων, ´ενα ζεύγος διανοουμένων ( ο Γιάννης κι η Έφη) δούλεψε με μανία, μελέτησε με ασίγαστο πάθος, άνοιξε δρόμους στο παρελθόν μας – το απώτατο, μα και βρηκε εφαρμογές για την ζωή μας που συνεχίζεται.

Το περίφημο δέντρο της ανασκαφής της Ζωμύνθου (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1985)
Το περίφημο δέντρο της ανασκαφής της Ζωμύνθου (φωτ. ΑΛΚΜΑΝ 1985)

Και δεν ηταν μόνο με ροδοπέταλα στρωμένος ο δρόμος τους. Αλλα ξεπέρασαν με υπομονή επιμονή συστηματική σκληρή δουλειά, όλα τα εμπόδια.

Η γνώση η εξυπνάδα κι η ομορφιά, τους χαρακτήριζαν , ευλογημενοι και ταιριασμένοι και αγαπημένοι , μα τόσο που να προκαλέσουν την πιο βάσκανη Μοίρα.

Ιδαίον, αποαρισταρά Β.Ζεβελάκη με τα δυο κορίτσια του Ν.βιδακη, Σακελλαρ΄κης με Σπύρο Ζρεβελάκη και Γιώργος Τσαϊνης δεξιά(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ 1984)
Ιδαίον, απο αριστερά Β.Ζεβελάκης με τα δυο κορίτσια του Ν.βιδακη, Γιάννης Σακελλαράκης με Σπύρο Ζεβελάκη στα πόδια του και Γιώργος Τσαϊνης δεξιά(αρχείο ΑΛΚΜΑΝ 1984)

Η Εφη θέλησε να εξορκίσει το κακό , να αποκαταστήσει την ισορροπία , να αποδεχτεί το αναπότρεπτο, χωρίς μεμψιμοιρίες και οργή, τα δάκρυα της είχαν στεγνώσει , της έμενε μόνο ενας μακρύς ατελείωτος μονόλογος , που δεν θα ήταν όμως θρήνος, αλλα ένα παιγνίδι ζωής με χαρές και λύπες  , για το θέατρο της ζωής των άλλων.

Ακούραστος, χαλκέντερος δεν έσκαψε μόνονεξαιρετικου ενδιαφέροντος χώρους δεν βρηκε σπανιότατα αντικείμενα, έγραψε χιλιάδες επιστημονικές σελίδες αλλά βιβλία λογοτεχνικής αξίας, γνώρισε τον μινωικό πολιτισμου παντου,σε καθε γωνια του κόσμου...
Ακούραστος, χαλκέντερος δεν έσκαψε μόνον εξαιρετικου ενδιαφέροντος χώρους δεν βρηκε σπανιότατα αντικείμενα, έγραψε χιλιάδες επιστημονικές σελίδες αλλά και  βιβλία λογοτεχνικής αξίας, γνώρισε τον μινωικό πολιτισμου παντού,σε καθε γωνια του κόσμου…

Εξ άλλου προσπάθησαν με τον σύντροφο της πάντα, χωρίς υπολογισμούς κι ανταλλάγματα, να προσφέρουν στους άλλους και να βοηθήσουν τον τόπο τους.

Το κοριτσι,που κάποτε θυμόμουν στα πράσινα νερά της Ζάκρου, ηταν μια ώριμη ύπαρξη πια, που ειδε κι έμαθε πολλά, δίπλα σ εναν χαρισματικόν αντρα και πετούςε ψηλά με τα δικά της φτερά, χρόνια τώρα – μα η σχέση της με τον Γιαννη Σ.  της έδινε έμπνευση και κουράγιο και ήταν δίχτυ ασφαλείας, που τη προστάτευε .

Έβανς με γνωστό ρυτό της Κνωσού, ίδιο τελείως βρέθηκε στη Ζάκρο(φυσιγνωμική ομοιότητα με τον Γιάννη Σακελλαράκη)
Έβανς με γνωστό ρυτό της Κνωσού, ίδιο τελείως βρέθηκε στη Ζάκρο(φυσιγνωμική ομοιότητα με τον Γιάννη Σακελλαράκη)

Τα χρόνια περνούν κι ήρχονται κι αλλα χρόνια , κάπου ψηλά, ο Γιαννης Σακελλαράκης κι ο Αρθούρος Έβανς  σιγομιλούν, δεν φοβάται πια την νυχτερινή τύφλωση, ο διάσημος ανασκαφέας της Κνωσού ( ούτε τα σχόλια των πουριτανών συμπατριωτών του) κιο νέος του σύντροφος, δεν νοιάζεται για τις κακίες των συναδέλφων του. Δεν μετρούν πια με χρόνια τον καιρό αλλά με αιώνες και χιλιετίες, κ οι μικρότητες εξαφανίζονται, οι εγωισμοί σβήνουν.
Ενδιαφέρονται κι οι δυο για τον Μινωικό πολιτισμό που στο 20ον αιώνα ήρθε στο φως, ξέρουν ότι υπάρχουν κίνδυνοι…
Η αμφισβήτηση δεν εχει πια στόχο τους ίδιους, αλλα το έργο τους.

Στον ίσκιο μιας χαρουπιάς η Εφη Σακελλαράκη κι ο Βασίλης Ζεβελάκης ίσως συνωμοτούν για μιαν τηγανιτή πατάτα ( το σπανιότερο έδεσμα)1963 Ζάκρο
Στον ίσκιο μιας χαρουπιάς η Εφη Σακελλαράκη κι ο Βασίλης Ζεβελάκης ίσως συνωμοτούν για μιαν τηγανιτή πατάτα ( το σπανιότερο έδεσμα)1963 Ζάκρο

Όμως  Γιαννης σκοτεινιάζει λίγο, εχει και την έγνοια της συντρόφου του, έφυγε γρήγορα, δεν πρόλαβε οτι έπρεπε, μα ξέρει πως είναι ικανή και θα τα καταφέρει.
Μα κάποιες στιγμές χαμογελάει , οταν ακούει τις συζητήσεις που τον αφορούν…
«Λιγότερα λόγια θα’θελε να πει, λιγότερο < αίσθημα> Και πιο πολύ δουλειά…»( δεν χάνει φαίνεται ποτέ το χιούμορ του)

Δίπλα στον αρχαιολογικ΄ χώρο φύτρωσαν μπετον αρμέ κτίσματα -  οι αρχαιολόγοι οργίστηκαν...
Δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο φύτρωσαν μπετόν αρμέ κτίσματα – οι αρχαιολόγοι οργίστηκαν…