ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ, ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ,  ΕΔΥΣΕ ΤΟ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητώ του Παναεπιστημίου Κρήτης (στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)
Φώτης καφάτος, ο διασημότερος των καθηγητών του Παναεπιστημίου Κρήτης (στο κέντρο του Ηρακλείου 18.11.2009)

Έφτασε μια είδηση αναμενόμενη, έδυσε το πιο λαμπρό αστέρι της πόλης μας.

Ξεραμε ότι περνούσε από πολύν καιρό δύσκολα, απομονωμένος σε απρόσιτους χώρους, μα δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε.  Ως συνήθως  μείναμε απαθείς, η πληροφορία για

την κατασταση της υγείας του, δεν επαληθευόταν, δεν είναι δυνατόν σκεφτόμαστε.

Εξ άλλου, με τους διαπρεπείς επιστήμονες δεν είχαμε ποτέ οικειότητα – θαυμάζουμε τους γνωστούς διασήμους, του ποδοσφαίρου, του λαϊκου πενταγράμμου, της Τιβί  και της επικαιρότητας, αγαπάμε αληθινά ηθοποιούς τραγουδιστές(λαϊκους) βεντέτες όλων των ειδών, μα με διανοούμενους και επιστήμονες και καλλιτέχνες πως να συγκινηθούμε;

Βέβαια όταν χάνομε κάποιον σημαντικό άνθρωπο, σηκώνεται κουρνιαχτός  και θόρυβος και εκδηλώνετα η λαϊκη  αντίδραση, ανακαλύπτουμε ποιος ήταν αυτός που έφυγε και πέραν των πνευματικων σωματείων, όλοι εκδίδουν ανακοινώσεις και ψηφίσματα.

Οι δήμοτικοί παράγοντες  εκφραζοντας το «κοινό αίσθημα» θα αποχαιρετίσουν επισήμως τον εξαιρετικό ερευνητή, ίσως αποφασίσουν να δώσουν τον όνομ α του σε κάποιαν οδό των μακρινών προαστείων (1).

Ο   ΑΛΚΜΑΝ, θα αποχαιρετήσει τον ΦΩΤΗ ΚΑΦΑΤΟ με κείμενο ενός συνεργάτη του(σύνοψη, για λόγους οικονομίας του μέσου)

Ο Στέφανος Τραχανάς διηγείται…

Οι Δυο καθηγητές, φωτογραφια διαδικτύου
Οι Δυο καθηγητές, φωτογραφια διαδικτύου

«Γνώρισα για πρώτη φορά τον Φώτη Καφάτο στο σπίτι του στο Καίμπριτζ
Μασαχουσέτης το 1971. Είχε πρόσφατα εκλεγεί τακτικός καθηγητής Βιολογίας στο
Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ –ο νεαρώτερος στην ιστορία του– και λίγο μετά καθηγητής
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στην ίδια «έδρα». Αναποφάσιστος για το «δέον γενέσθαι» –δεν γύρναγες έτσι «αψήφιστα» στην Ελλάδα εκείνο τον καιρό (και μάλιστα από το Χάρβαρντ)– κάλεσε στο σπίτι του τους Έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές της περιοχής για μια γνωριμία και συζήτηση. Το «θέμα» ήρθε γρήγορα στο τραπέζι. Ο οικοδεσπότης ήθελε να μάθει από τους καλεσμένους του –κυρίως από τις «νέες αφίξεις»– τα τελευταία νέα από το ελληνικό πανεπιστήμιο. Το ερώτημά του ήταν πολύ συγκεκριμένο και αγωνιώδες. Έχει νόημα –κι αν έχει νόημα μπορείς;– να είσαι προοδευτικός καθηγητής στην Ελλάδα σήμερα; Δεν ήθελα να τον απογοητεύσω –ο «προοδευτικός καθηγητής» ήταν τότε «ουσιώδες εν ανεπαρκεία»– και του ανέφερα ένα «αρχαίο» παράδειγμα. Τον Νίκο Κρητικό. Τον καθηγητή-θρύλο του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Είχε γράψει το πρώτο βιβλίο Μαθηματικών στη Δημοτική και –έτσι έλεγε ο θρύλος– στον καιρό της Κατοχής (μεταξύ άλλων «περίεργων» πράξεών του) είχε βγάλει το σακάκι του για να το δώσει στον φοιτητή που «τουρτούριζε» στα τελευταία καθίσματα του κεντρικού αμφιθεάτρου του Ιδρύματος.

Πρέπει να διηγήθηκα το περιστατικό με αρκετή θέρμη γιατί στο τέλος της βραδιάς κι ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω φορώντας ένα ελαφρύ σακάκι, με υπομηδενικές θερμοκρασίες έξω, βλέπω πίσω μου τον οικοδεσπότη μ’ ένα βαρύ στρατιωτικό «τζάκετ» στο χέρι –από τα «περισσεύματα» του πολέμου στο Βιετνάμ– να μου λέει χαμογελώντας. «Στέφανε, δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι προοδευτικός καθηγητής στην Ελλάδα σήμερα, αλλά εδώ στο Καίμπριτζ μάλλον μπορώ». Και μου δίνει το τζάκετ.

Μου άρεσε το χιούμορ –και το τζάκετ(!)– και κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία μου με τον Φώτη Καφάτο. Μια από τις πιο δυνατές φιλίες της ζωής μου.

(…)
Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να γνωρίζω και τις άλλες πλευρές του Φώτη Καφάτου. Παραδείγματος χάριν την αγάπη του για τα βουνά –οι πορείες μας με τον ίδιο και τη Σάρα (αλλά πολύ συχνά και τα… «Καφατάκια») ήταν πάντα μια μικρή περιπέτεια– και, κυρίως, την αγάπη του για την κοινή πατρίδα μας την Κρήτη. Σε αντίθεση όμως μ’ εμένα –ίσως γιατί εγώ ήμουν Σητειακός κι εκείνος Ρεθεμνιώτης (και ξέρουμε όλοι πόσο διαφέρουν αυτά τα δύο… κρητικά φύλα)– ο Φώτης Καφάτος ήταν ένας … μαχόμενος Κρητικός. Του άρεσε να το φωνάζει.

 

(…)

Ενώ όμως πολλά αλλάζουν στην επαγγελματική ζωή του Φώτη Καφάτου από τότε μέχρι σήμερα –Καίμπριτζ, Αθήνα, Ηράκλειο, Χαϊδελβέργη, Λονδίνο– η Κρήτη παραμένει το σταθερό σημείο αναφοράς του. Η Κρήτη «συμπυκνωμένη» σ’ ένα μικρό χωριό στα νότια του νομού Χανίων, στη «σκιά» των Λευκών ορέων: τη Σούγια. Από το 1974 που την πρωτοανακάλυψε με τον Γιώργο Γραμματικάκη, μέχρι σήμερα – σχεδόν σαράντα ολόκληρα χρόνια!– πηγαίνει κάθε χρόνο εκεί με την οικογένειά του(…)Όμως τον αληθινό –τον ολόκληρο– Φώτη Καφάτο μπορείς να τον γνωρίσεις μόνο πάνω στα βουνά της Κρήτης. Σ’ εκείνα τα μοναδικά παλιά μονοπάτια όπου μπορείς ακόμα να βρεις την πραγματική ψυχή του τόπου· και τη δική σου. Ευτύχησα να περπατήσω με τον Φώτη σ’ όλα τα βουνά της Κρήτης –από τις Μαδάρες και τον Ψηλορείτη ώς τα Λασηθιώτικα, κυρίως όμως τις Μαδάρες– και κρατάω μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ψυχή μου γι’ αυτούς τους «περιπάτους». Τρόπος του λέγειν περιπάτους. Γιατί όταν περπατάς με τον Φώτη Καφάτο στις Μαδάρες έχεις δίπλα σου έναν κρητικό Δον Κιχώτη έτοιμο να παραδοθεί άνευ όρων στο κάλεσμα αυτού του «μαγικού βουνού». Έτσι όλα είναι ανοικτά για το απρόβλεπτο· την περιπέτεια (ακόμα και το …φιάσκο) ή το θαύμα. Συνήθως συμβαίνουν και τα δύο. Όπως εκείνη τη φορά που θα ανεβαίναμε στις Πάχνες·

την ψηλότερη κορφή στα Λευκά Όρη. Και βρεθήκαμε –ακολουθώντας ευλαβώς το σχέδιο του αρχηγού (με βάση τους «αλάνθαστους» στρατιωτικούς χάρτες που είχε φέρει μαζί του)– ακριβώς απέναντι! Είχαμε καταλάβει τη… λάθος κορυφή! Η θεωρία της «σχετικότητας» που
επικαλέστηκα –αν ήμασταν απέναντι, είπα, θα βλέπαμε τούτη την κορυφή ως
ψηλότερη διότι το ύψος είναι σχετικό(!)– δεν μπόρεσε δυστυχώς να αποτρέψει το
αναπόφευκτο. Ο αρχηγός κατέβασε κάτω όλη την ομάδα και την ανέβασε ξανά κατ’ ευθείαν πάνω, από την απέναντι πλαγιά· στις πραγματικές Πάχνες αυτή τη φορά! Και επιπλέον –επειδή θεώρησε κατώτερη μιας τέτοιας ομάδας(!) την εύκολη επιστροφή στη βάση μας (ένα μιτάτο στα 1800 μέτρα)– σχεδίασε μια άλλη επιστροφή, έξι ωρών, μέσα από το πιο αξέχαστο σεληνιακό τοπίο που είχαμε δει ποτέ! Το «θαύμα» είχε συμβεί κι αυτή τη φορά! Διηγούμαι το περιστατικό εκτός των άλλων, και για να υπαινιχθώ (με τρόπο ανάλαφρο) κάτι ουσιώδες. Το ηγετικό χάρισμα του Φώτη Καφάτου. Τη μοναδική ικανότητά του να «παίρνει πάνω του μια ομάδα ανθρώπων» – ακόμα και την πιο απρόθυμη ομάδα– και να τη φτάνει στην κορυφή. Έστω κι αν κάποιες φορές είναι η… λάθος κορυφή!
(…)

Διερωτώμαι –όχι χωρίς ανησυχία(!)

Ψηλορείτης , θα τον διαλέξει;
Ψηλορείτης , θα τον διαλέξει να κανει την αναφορά του;

– ποια κορυφή της Κρήτης θα διαλέξει ο Φώτης
Καφάτος για να κάνει την αναφορά του όταν αυτό συμβεί. Όταν ο στόχος γίνει
πραγματικότητα. Γιατί βέβαια αυτό το «μυστικό νόημα» είχαν πάντα εκείνες οι
πορείες –εκείνοι οι «περίπατοι»– στα μεγάλα παλιά μονοπάτια. Αυτό ήταν το
κεντρικό νήμα στη ζωή του Φώτη Καφάτου: Η διαρκής αναφορά στην Κρήτη. Αυτό
δηλαδή που συνιστά την ουσία του γενέθλιου τόπου· την ουσία της πατρίδας. 

Τόπος σου δεν είναι εκεί που μένεις αλλά εκεί που λογοδοτείς· εκεί που κάνεις την αναφορά σου. Και ο τόπος του Φώτη Καφάτου είναι ένας και μόνο· η Κρήτη. Ελπίζω πάντως να μην διαλέξει πάλι τις

(…)

Πάχνες για την επόμενη μεγάλη αναφορά. Υπάρχουν και χαμηλότερα υψόμετρα στην Κρήτη! Παραδείγματος χάριν εκείνος ο υπέροχος βυζαντινός βράχος με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην έξοδο του φαραγγιού της Τρυπητής στη σκιά του μεγάλου

Γκίγκιλου.

Φώτη, αρχηγέ, η «απρόθυμη ομάδα», οι φίλοι σου, θα είμαστε εκεί.»

Συμμετέχουμε ολόψυχα στο πένθος της αντιφατικής , ανεκτικής και φιλελευθερης πόλης μας, που αποχαιρετά το πιο  αξιόλογο τέκνο της μέ πολύ λύπη.

Έχει ξεχάσει ότι κάποτε που ο εξαίρετος επιστήμονας, θέλησε να εκλεγεί στο Δημοτικό της συμβούλιο, του έδωσε 99 ακριβώς ψήφους , τον τοποθέτησε τελευταίο στις προτιμήσειςτης – και  θα κάνει επανεκτιμήσεις – το συνηθίζει άλλωστε.

Ας του αποδώσει τις τιμές που του πρέπουν.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Για κάθε ενδιαφερόμενο, υπάρχει κείμενο στον ΑΛΚΜΑΝΑ, για την οικογένεια του Φώτη Καφάτου : alkman.gr Καφάτος

(1)Ο Δρόμος που θα πρέπει να αφιερωθεί στη μνήμη του είναι η οδός ΔΑΙΔΑΛΟΥ, όπου ήταν και το σπίτι της οικογένειάς του, ο περίφημος πολυτεχνίτης (Δαίδαλος)ας μετακομίσει αλλού, σε κεντρικότερο και μεγαλύτερο δρόμο.

 

 

ΤΕΛΟΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

2012-10-22 11.52.07ΤΕΛΟΣ   ΕΠΟΧΗΣ

 

Κι όταν φτάνουν μεσάνυχτα στοιβάζονται εικόνες κι αισθήματα

-αντηχούν φύλλα τρομερών γεγονότων…

….

και γρήγορα όλα σβήνουν και ανοίγουν όνειρα από βιβλία χαμένα,

παρασκευάζονται ελιξίρια

κι οι πυγολαμπίδες ανάβουν κεράκια στη μέση της ακρογιαλιάς του Λυβικού

– εκεί που σκάει το κύμα μην αγγίζεις ότι αγαπάς μην πληγώνεις ότι ακουμπάς

Τασυννεφα...

η σιωπή έχει το χρυσάφι της αφής

κι η αγάπη δεν δοκιμάζει αρώματα

 

Κι αν δεν ταιριάζει ένα στιχάκι η αγάπη ακόμα τραγουδά

κι αν τρέχουν οι άνεμοι κι αν οι Κλόουν στήνουν παγίδες

η καρδιά μας ανέμελη κτυπά

 

Κι αν είναι ότι μας ότι μας συγκινεί, ένα σύνθημα γνωστό μια φούσκα παιδική

– μια μουσική ελκυστική

 

Τα  σκουλίκια με δοντάκια κοφτερά τρώνε με μανία και δεν χαρίζουν πουθενά

Σκουλίκι ακροβάτης, ιδανικό για δόλωμα
Σκουλίκι ακροβάτης…

 

Και κάποτε σκληραίνει η νύχτα

χάνονται οι οπτασίες και κτυπούν οι λέξεις με τις συλλαβές

ότι επιθυμήσαμε, ότι λαχταρήσαμε δεν το φύλλαξε ο καιρός

κι είναι έτσι δεν ήτανε ποτέ κι αλλιώς

Scan 12
σχέδιο Σπύρου Ζ.

ΜΕΡΕΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Πάτ΄ απαλά σαν έρχεσαι
μικρή μου στ΄ονειρό μου
Μου λείπεις μα κάθε βραδιά
Έρχεσαι στο πλευρό μου

Μια σου λεξη φουρτουνιάζει
Αχ και να΄τανε να εμπόρου
να γλύκανω την καρδιά σου
κάθε μέρα φθινοπώρου

Κι οταν έρθει κι ο χειμώνας
Με βροχές πολλές και κρύο
Κάποια σόμπα θα ζεσταίνει
Χωριστά κι εμάς τους δύο

Κι αν σταγόνα πετρελαίου
Δεν υπ´αρχει στο μπιτόνι
Μην σε νοιάζει η αγαπη
του καιρού το χιόνι λιώνει

Πάτ΄ απαλά σαν έρχεσαι
μικρή μου στ΄ονειρό μου
Μου λείπεις μα κάθε βραδιά
Έρχεσαι στο πλευρό μου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΑΚΗΣ, ΕΝΑΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

Fourakis!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΑΚΗΣ, ΕΝΑΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

αφιέρωση: Στον ΤΑΛΩ

Ήρθε ξαφνικά, σπάζοντας το σκληρό τσόφλι της χαμένης μνήμης, με τα βιβλία του (4 τόμοι) που πρόσφερε κυριακάτικη συντηρητική ,

υπερδεξιά (ας συγχωρηθεί ο παρωχημένος όρος)εφημερίδα. Γιάννης Φουράκης, σύντροφος των φοιτητικών χρόνων, δημοσιογράφος και συγγραφέας, πολυγραφότατος, συμπαθής σε ορισμένους κύκλους – αλλά τελείως άγνωστος στο ευρύ κοινό.

Ο χώρος που τον κέρδισε στην μεταπολίτευση, όχι αρκετά οικείος μας, σχετίζεται με την αντισιωνιστική θεωρία και πολιτική, την αρχαιοελληνική (παρα)φιλολογία, και τα μυστήρια που την συνοδεύουν, την περίπλοκη ανάλυση των σκοτεινών υποθέσεων, για πολλά κρίσιμα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου.

Δεν μπορούμε καθόλου να τον παρακολουθήσουμε στα πνευματικά και πολιτικά του βήματα, δεν έχει και νόημα – είμαστε όλοι αρκετά ηλικιωμένοι και κατασταλαγμένοι, δεν έχουμε δυνατότητα ούτε να καταλάβουμε πολλά διαφορετικά θέματα των άλλων,

ούτε ( πολύ περισσότερο) να αλλάξουμε, θεωρήσεις και τοποθετήσεις – κι αν συμβεί , δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Όμως ο Γιάννης Φουράκης, ήταν κάποτε <δικός> μας με κάποιον τρόπο, στην μεγάλη δημοκρατική <εξέγερση> του 1960- 65,

Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα...
Την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα, δεν ηταν αδιάφορος μα δεν ζήτησε εύσημα…

στους κρητικούς φοιτητές, ένας ψηλός και ντελικάτος νέος, από τα Χανιά – συμμετείχε παντού, στις συζητήσεις στις συγκεντρώσεις στις μεγάλες πορείες και τις ατέλειωτες συγκρούσεις, με την αστυνομία.

Κανείς δεν ήξερε σε ποια σχολή ανήκε ακριβώς, μα δεν ρωτούσε και κανείς – οι φήμες τον έφερναν σπουδαστή κάποιου δημοσιογραφικού κολεγίου – αφού η δημοσιογραφία ήταν το σημαντικό ενδιαφέρον του.

Στις πολιτικές ομάδες ήταν στους κεντρώους της ΕΔΗΝ, μα δεν είμαστε σίγουροι, εμείς οι Αριστεροί, που ακριβώς πολιτικά βρισκόταν, δεν ήταν σε κανέναν πειθαρχικός σε<γραμμές >και κόμματα.

Η Μεγάλη Πορεία Ειρήνης, το τμήμα της Ιατρικής, δεξιά κρατάει το πανώ ο Μ.Μαμαλάκης, στη μέση με το πουλόβερ Μ.Κιουρτζόγλου
Η Μεγάλη Πορεία Ειρήνης, οι Κρήτες φοιτητές πρώτοι, ο Γ.  Φουράκης  γίνετια πρωταγωνιστης…

Αν και ήταν κεντρώος χωρίς αμφιβολία,  δεν τον κάλυπτε η νεολαία του Κέντρου, που με τις οργανώσεις της και τα στελέχη της κυριαρχούσε στους σπουδαστές της Κρήτης.

Εμείς οι άλλοι (αριστεροί) αμφιβάλλαμε για την στάση του, κι όταν βρίσκαμε ευκαιρία τον απομονώναμε, μα ς παραξένευε η ανεξαρτησία της γνώμης του, η πολιτική του αυτονομία, η παρρησία και το θάρρος του. Μα ποιος νομίζει ότι είναι;

Εύκολα η συνομωσιολογία (που τον απασχόλησε αργότερα) μας οδήγησε σε σκοτεινές σκέψεις: αφού δεν ακούει (ελέγχεται) από κανέναν, θα ναι <βαλτός>.

Αυτός ο αθώος ιδεαλιστής, που αγωνιζόταν σκληρά για την επιβίωση (ενώ εμάς μας τάιζαν άλλοι (οι γονείς) έγινε <μίσθρανον όργανον>.

Τόσο καταλαβαίναμε, τόσο λέγαμε, ανόητοι μέχρις αναισθησίας.

Κάποτε του κάναμε κακίες και ακρότητες, αλλά μας αντιμετώπισε με χριστιανική ανεξικακία και καλοσύνη (είναι δύσκολο και να τις αναφέρουμε).

Είναι στο νού μου η μορφή του, είναι όπως όταν γέρασε, ένας αδύνατος σκελετωμένος αγωνιστής εκτός εποχής, ένας ιδαλγός, ένας σύγχρονος Δον Κιχώτης.

Είχε ψάξει τότε παλιά, να βρει κάποιον βοηθό, έναν Σάτσο, αλλά απέτυχε πολλές φορές κι έμεινε τελικά μόνος. Είχε σιγά σιγά κατασκευάσει τον δικό του κόσμο, ολοκληρωμένο, τέλειο, κι αυτός έδειχνε τους εχθρούς του.

Οι ανεμόμυλοι, θα μπορούσε να ήταν οι αληθινοί εχθροί, όμως δεν άργησε να βρει τον δρόμο της έκφρασης, αυτό ίσως να μετράει πιο πολύ, από τις θεωρίες και τις αναλύσεις και τα συμπεράσματα .

… Δεν υποχώρησε στην παντοδύναμη δημοσιογραφική και φιλολογική επιταγή για <ανόθευτη και γνήσια Δημοτική>,έκανε μείξη: όπως κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα. Και πέτυχε , είχε δίκιο.

Ο νέος του 1965, οδηγούσε ταξί για το μεροκάματο, έγραφε για να υπάρχει, αγωνιζόταν χωρίς ανάσα, για να βρει το δρόμο του. Κι έφυγε όταν κουράστηκε, στο διαδίκτυο διαβάσαμε:

….

Ο πολυαγαπημένος μας και Σεβαστός συγγραφέας, Ιωάννης Φουράκης, ανεχώρησε, σήμερα 1η Δεκεμβρίου, για το μεγάλο ταξίδι προς το άστρο από το οποίο ήλθε. Όσοι  είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε από κοντά, γνωρίσαμε στο πρόσωπό του έναν άνθρωπο αγνό και αληθινό σε ολόκληρο το βίο του, πρότυπο αμέμπτου ηθικής. Το σημαντικό του έργο θα είναι πάντα πολύτιμο εργαλείο για οποιονδήποτε μελετητή – ερευνητή, αλλά και  απτή απόδειξη για το ήθος και την καθαρότητα της ψυχής ενός ανθρώπου απόλυτα αφοσιωμένου στα  υψηλά ιδανικά που υπηρετούσε.”

….

Ο φίλος του Σίφης Κ. που κάποτε τον είχε διαλέξει για σύντροφο στις πορείες του, είχε εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο λίγο πρίν, στα 2006 …

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ – ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Λούλα Αναγνωστακη(«Έζησα ωραία ζωή. Αλλά δεν το ήξερα»: Η τελευταία συνέντευξη της Λούλας Αναγνωστάκη H σπουδαία θεατρική συγγραφέας που πέθανε σήμερα σε μια εξομολογητική συνέντευξη για τη ζωή τον έρωτα και το έργο της 8.10.2017 | 14:23 AΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Πηγή: www.lifo.gr
Λούλα Αναγνωστακη(«Έζησα ωραία ζωή. Αλλά δεν το ήξερα»: Η τελευταία συνέντευξη της Λούλας Αναγνωστάκη H σπουδαία θεατρική συγγραφέας …- σε μια(ν) εξομολογητική συνέντευξη για τη ζωή τον έρωτα και το έργο της 8.10.2017 | 14:23 AΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Πηγή: www.lifo.gr)

 

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ – ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Πολύ παραξενη, πολύ απόμακρη – και τρομερή θεατρική ύπαρξη…

Έμενε στην άκρη της μνήμης, δίπλα στον πανέμορφο και ταλαντούχο Χειμωνά, οχι

μακριά από τον Μανόλη Αναγνωστάκη.

Λούλα Αναγνωστάκη, φωτογραφία εφημερίδας
Λούλα Αναγνωστάκη, φωτογραφία παλιάς εφημερίδας

Όταν ο ποιητής μετακόμισε στο κέντρο της πνευματικης (και πολιτικής) ζωης, δεν

άλλαξε, ουτε χώρο ούτε συνήθειες : αν και καθόλου λιγότερης αξίας σημασίας και

ταλέντου, απο τον εδερφό της, τον είχε πάντα στη πρώτη και πιο προβεβλημένη θέση.

Περνώντας τη γραμμή, πέρασε δίπλα πάλι και ήρθε κοντά του – το διδυμο Μανόλης –

Λούλα θα μένουν στον ίδιο χώρο μέσα μας,θα μιλούν την ιδια γλώσσα θα χουν κοινη

στάση.

Μανόλης Αναγνωστάκης, στην οδό Ρούσσου Χούρδου 4-ποζάρει μπροστά σε συνθήματα (4.3.1989 Ηράκλειο)
Μανόλης Αναγνωστάκης, στην οδό Ρούσσου Χούρδου 4-ποζάρει μπροστά σε συνθήματα (4.3.1989 Ηράκλειο)

Η ήττα δεν ειναι για τους νικημένους, η ζωή δεν αναγνωρίζει κερδισμένους : το

καθημερινό μας ψωμί, ειναι ζυμωμένο μ΄ αλάτι και νερό μα το προζύμι γίνεται με το αίμα

και δάκρυ μας μα και την απαντοχή αυτών που εφυγαν.

Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)
Ο Ποιητής δοκιμάζει την κλειδωμένη πόρτα ( Ηράκλειο 1989)

Ο Γιωργος Χεμώνάς, σε άλλη διάσταση, σε διαφορετική κατεύθυνση και <τεχνικές

προδιαγραφές>, εμφανίζεται «απο καιρού εις καιρόν» σαν μια φωνή αμφισβήτησης, δε

θέλει να πείσει για τίποτα μα να δώσει λέξεις και φράσεις συζήτησης : για να

καταλάβουμε, πέραν της κοινωνικής και πολιτικής πρακτικής, υπάρχει αυτός που νοιώθει

, αυτός που αντιδρά και παθαίνει και πεθαίνει (αναπόφευκτα και τελικά)…

Γιώργος Χειμωνάς, έμεινε στη μνήμη ως συγγραφέας μεγάλων δυνατοτήτων
Γιώργος Χειμωνάς,συγραφέας μεγάλων δυνατοτήτων

 

ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

ΣΕΛΙΔΕΣ  ΤΟΥ 2010…

Ανακαινιση, σκληροι τρόποι...
Ανακαινιση, σκληροι τρόποι…

Μα τρέχει τόσο γρήγορα ο καιρός;

Ξεφύλλιζα το ημερολόγιο του 2010, δίαβαζα:

5 45 π.μ. ξημερώνει άλλη μια μέρα θα έχει τη σημασία που θα της δώσουμε.

Θα ναι όπως θέλουμε κι όπως θα τύχει; Ίσως μπορούμε να την σχεδιάσουμε, να της

προσθέσουμε ήχους θορύβους, μουσικές, λόγια. Μια μέρα είναι ας την κάνουμε δική μας

ας προσφέρομε και στους άλλους αν αξίζει τον κόπο/

σπάνια ξυπνάω πολύ νωρίς χωρίς κακή διάθεση

Αρχάνες, κάποτε επιχειρήθηκαν ωραίες επεμβάσεις...
Αρχάνες, κάποτε επιχειρήθηκαν ωραίες επεμβάσεις…

Με επηρέασε ένα βιντεάκι εκπληκτικό, που έβαλε το “Τελώνιο” θέμα

(όπως μπορείτε να διαπιστώσετε):

ο σχεδιασμός ενός ερειπωμένου σπιτιού,

όταν υπάρχει ταλέντο και διάθεση γίνονται θαύματα

-ήταν εξαίρετος ο σχεδιαστής- σαν να έλεγε,

ας αλλάξουμε τα πάντα γύρω και μέσα μας

(γίνεται και χωρίς να κατεδαφίσουμε)

Είναι πρωτότυπη σκέψη απλή, δεν μας επιτρέπει άλλοθι

ας προσπαθήσουμε με ήχους, με χρώμα, με όνειρο…

2016-09-03 14.07.09
Ανακαινιση στον Αγιο Νικόλαο, στο παραδοσιακό κτίσμα προστέθηκε, μαι παλιά ανέμη, που εγινε μύλος…

ΣΤΙΧΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ…

Ο ΑΛΚΜΑΝ επιμένει, ας είναι στο περιθώριο, τραγουδά με τη φωνή φίλων πολλές φορές: σήμερα 9 Σεπτεμβρίου,   του Γιώργου Κ. (δεν θέλει να γράψω τ΄ομομά του, καθ΄ ότι δικαστικός)

Φθινοπωρινο Ηράκλειο, Λότζια: ένας Ατλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)
Φθινοπωρινό Ηράκλειο, Λότζια: ένας Άτλαντας κρατάει τη γη (από τοΠικαντίλι στην Κρήτη)

ΣΤΙΧΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

 

Μια σου λέξη με τους  ήχους

από χίλια δυο κοχύλια

σαν τραγούδι που το λένε

τα δυο κόκκινά  σου χείλια

 

Μια σου λέξη φουρτουνιάζει

κι είναι η θάλασσά δική  σου

κι η βάρκα μου σκαμπανεβάζει

και γω χάνομαι μαζί σου

 

Μια σου λέξη σαν το κύμα

που φουσκώνει και βουίζει

στα πού ψηλά  με πάει

και στα βάθη με ποντίζει

 

Μια σου λέξη σαν το χάδι

σαν λουλούδι μυρισμένο

άχνη της αγάπης έχει

κι έναν όρκο ξεχασμένο

20170902_122936
Παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ανατολής (από την έκθεση στον Αγιο Μάρκο, συλλογή του Ρος Ντέυλυ)

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Οι 5+1 «Πολιτισμοί»παρουσιάζουν την πλούσια έκθεση παραδοσιακών μοσικών οργάνων , του Ρος Ντέυλυ. Ο γνωστός  μουσικός και Κρητικός από επιλογή, μα ςεκπλήσσει για μιαν ακόμα φορά. Πως και που τα βρήκε  όλα αυτά ; 

Όποιος φελά, παντού φελά (λέει ο κόσμος)

(φελά=οφελεί)

Εικόνα2415
Ο Ρ.Ντέιλυ, με την Θεατρική ομάδα των δικηγόρωνς,(αριστερα Γ ιώργος Μαρκόπουλος, στη Μέση Μιχαλη Ασκορδαλάκης)

 

 

ΑΥΓΟΥΣΤΕ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΜΗΝΑ…

 

ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Πεταλούδες υφάλμυρες
Μάτια βουρκωμένα
Χρυσόσκονη στα δάκτυλα
Χέρια απλωμένα

Απο μεςα σκαλώνουν πατώματα
Στον οικο της Βαβέλ
Και τ´αρώματα φοράνε
Της Κοκό Σανέλ

όλα τα νησιά
Στην πράσινη θάλασσα
Όλα τα χρώματα
Ερώτων που χάλασα

Το τόξο τεντώθηκε κι έσπασε η χορδή
Κι η αγάπη που πληγώθηκε τον δρόμο δεν θα βρει

Τασυννεφα...
Τα σύννεφα του Αυγούστου …

Μην το πεις κι αν το δεις

– Είναι ψεύτικο θαύμα

Στη λαχτάρα που φυλαγες

κι έκανες τάμα

Εποχή μ´ενοχες και μεγάλες εκπτώσεις

Πλήρωμές μετρητοίς προτιμάς και με δόσεις
Κι αμφιβάλλεις ας παίρνεις πολλα λίγα δίνεις

Διαλεγεις ποτά και τους πόθους σου σβήνεις

Εισαι αθώος πολύ μα και ένοχος τόσο
Ας προσφέρεται προτιμώ να πληρώσω


Με μια μονάχα σου ματιά

κια μ´αναψες φουνάρα

Και να τη σβήσω δεν μπορώ

και μ έπιασε τρομάρα

Πανσεληνος στον Αγιο Νικόλαο
Πανσέληνος (Αυγούστου) στον Αγιο Νικόλαο


Έριξες  Μολότοφ το πρωί

Λαμπαδιάσεις το μεσημέρι
Κι η νύχτα ´ολα τά καψε
Και ποιος νερό να φέρει

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΣΙΚΑΛΑΣ : ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΣΙΚΑΛΑΣ  ΤΙΜΗΤΙΚΗ  ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Εικόνα1193
Αριστερά Μ.Φαρσάρης, δεξιά Γ.Μαρκόπουλος

Πραγματοποιήθηκε με μαγάλη  επιτυχία στο Οροπέδιο Λασιθίου τιμητική εκδήλωση για τον Γιώργο Μαρκόπουλο και τον Μανόλη Τσικαλά.

Έγκριτοι δικηγόροι του Ηρακλείου και οι δυο, έγιναν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό από τις παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου, που είχαν επαγγελματική αρτότητα και εξαίρετες ερμηνείες.

Ξεξιά Γ.Μαρκόπουλος
Ξεξιά Γ.Μαρκόπουλος

Ο πρώτος (Γ.Μ.) που σπούδασε  Νομική  και Θέατρο στην Θεσσαλονίκη, σκηνοθέτησε υποδειγματικά όλες τις παραστάσεις, αλλά είναι και θεατρολόγος και ερευνητής , και στέλεχος παλιότερα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Δήμαρχος Τζερμιάδω(ν).

Σκηνή από το έργο του Καζαντζακη, ο Τσικαλάς στο κεντρο (πίνακας του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη)
Σκηνή από το έργο του Καζαντζακη, ο Τσικαλάς στο κεντρο  δεξιά Μ.Σφακιανάκης  Ν. Φαρσάρης (πίνακας του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη)

Ο δεύτερος (Μ.Τ) έδωσε δείγματα ενός εξαιρετικού υποκριτικού ταλέντου, αλλά  είναι καιπαραδοσιακός  ποιητής  με πηγαία έμπνευση (έχει εκδόσει δύο εργασίες του που είχαν σημαντική απήχηση), αλλά και ζωγράφος (ναϊφ) και γλύπτης.

Εικόνα7217
Μ.Τσικαλάς, με το έργο του ΜΕΡΤΕΜΙ

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο κ. Μιχάλης Σφακιανάκης, διαπρεπής δικηγόρος αλλά και μέλος της Θεατρικής Ομάδας , ενώ χαιρέτισαν και μίλησαν πολλοί παράγοντες του Οροπεδίου.

 

Εικόνα2415
Από δεξιά Ρ.Ντέϊλι (έγραψε μουσική για μια παράσταση)Μ.Ασκορδαλάκης(έπαιξε στον Καπετάν Μιχάλη), Μ Μαρκόπουλος

Εκτεταμένη παρέμβαση έκανε ο καθηγητής πανεστημίου κ. Κασσωτάκης, ενώ παρευρέθηκε ο παλιός Πρόεδρος του Δικηγορικού τους Συλλόγου κ. Μιχάλης Φαρσάρης, που ίδρυσε κάποτε (1993)μετά  από εισηγηση του Γ.Μαρκόπουλου, την καλλιτεχνική αυτή ομάδα των νομικών.

Η κ. Κατερίνα,Αποστολάκη - Ξηριτάκη, εξαιρετική στην παράσταση ΠΛΟΥΤΟΣ
Η κ. Κατερίνα,Αποστολάκη – Ξηριτάκη, εξαιρετική στην παράσταση ΠΛΟΥΤΟΣ

Ο ΑΛΚΜΑΝ συγχαίρει τους τιμηθέντες, που πολλές φορές παρουσίασε (το έργο τους) αναλυτικά στο παρελθόν, από το διαδίκτυο ή την τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ

Δισέλιδο της ΤΟΛΜΗΣ, αφιερωμένο στην παράσταση των Δικηγόρων- Τρίτη 1 Ιουλίου 1997
Δισέλιδο της ΤΟΛΜΗΣ, αφιερωμένο στην παράσταση των Δικηγόρων- Τρίτη 1 Ιουλίου 1997