ΦΑΡΣΑΡΗ-ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ-ΤΟΥΤΟΥΝΤΖΑΚΗ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

ΦΑΡΣΑΡΗ – ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ – ΤΟΥΤΟΥΝΤΖΑΚΗ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου, στο Μικρό Κηποθέατρο του Μάνου Χατζιδάκη.

Τρεις κυρίες παρουσιάζουν τραγούδια από το σινεμά.
Η πιανίστα Πάτρα Φαρσάρη, κυλάει απαλά τα δάκτυλά της πάνω στο μεγάλο πιάνο, οι νότες ξεχύνονται στο ξύλινο πάλκο, πλημμυρίζουν το μικρό θέατρο. Η Ελένη Σφακιανάκη, με γκροτέσκο στυλ τραγουδάει και κινείται εύθυμα, η Ρένα Τουτουντζάκη πολύ προσεκτικά ανεβάζει αισθηματικούς τόνους, ανοίγει στρόφυγγες με πιεσμένους ατμούς .
Τρία αστέρια, λάμπουν στις βενετσιάνικες Τάμπιες, φωτίζουν τον φθινοπωρινό ουρανό, κόβουν τις μεγάλες καμπύλες, κλείνουν τους αρχαίους αρμούς, στις σκληρές πέτρες.

Ελενη Σταφανάκη και Ρενα Τουτουντζακη
Ελενη Στεφανάκη(αριστερά) και Ρενα Τουτουντζακη

 

Μα τι κάνουν , από που έρχονται τα κορίτσια με τα τραγούδια άλλων εποχών;


Αγγλικά,Γαλλικά ,Ιταλικά, Ισπανικά , μα που τα βρήκαν πως τα΄μαθαν;

Οι πολεμίστρες φωτίζονται αμυδρά καθώς στίχοι με γαλλικό άρωμα, κι αγάπες και εξομολογήσεις ερωτικές, ενθυμίζουν άλλες εποχές και ηλικίες – το ρίγος μιας νιότης που ίσως είναι χαμένη σήμερα, στα πλήκτρα των κινητών τηλεφώνων και των προσωπικών υπολογιστών.

Αρκετοι συμπολίτες βρέθηκαν στο Μικρο Κηποθέατρο, στην εξαιρετικη παράσταση
Πολλοί συμπολίτες βρέθηκαν στο Μικρό Κηποθέατρο, στην εξαιρετικη παράσταση

ΟΙ σελίδες γυρίζουν, οι κυρίες με άνεση τραγουδούν, από το λεύκωμα της δεκαετίας 1950 – 60, τα τραγούδια ενός κινηματογράφου που άλλαξε τον κόσμο.
Κυριαρχούν τα γαλλικά τραγούδια, το νέο κύμα (γαλλικό)κάποτε εισέβαλε και στη χώρα μας, το αμερικανικό ροκ υποχώρησε, δεν έφτασε τόσο έντονο στις ευρωπαϊκές σκηνές.
Ένα ιταλικό φεγγάρι κόλλησε στο τραγούδι, ανεβαίνει ψηλά, οι κυρίες ντουέτο, μια κοντράλτα (έτσι να λέγεται;) φωνή δένεται με μια εκφραστική και αισθηματική και πιο υψίφωνη αλλά με πολλά χρώματα.

Η Πάτρα Φαρσάρη, εξαίρετη στο πιάνο
Η Πάτρα Φαρσάρη, εξαίρετη στο πιάνο

Το αληθινό φεγγάρι γεμάτο, ξεπέρασε το τείχος, καρφώνει ασημένιες μπρόκες στις πέτρες, ενώ η πιανίστα ξετυλίγει κουβάρια μεταξένια και κουδουνίζουν χρυσά νομίσματα της Βενετιάς.
Κι όταν οι μελωδίες χαμηλώνουν, γλυκαίνουν με μαύρη ζάχαρη και σιρόπι σπιτικό.

Μετά κάποιο τραγούδι με ύφος παιδικό, …”η λεμονιά”, με θεατρική συγκρατημένη διάθεση παίζουν, “ το δικό σου πεπρωμένο” να ‘ μαστε στα 1960;
Στιχάκια χαρούμενα , παιδική αφέλεια, με εξαιρετικό γούστο.

 

2016-09-17-22-57-40

Παρίσι μετά φοράει τα χρώματα της άνοιξης, πότε άραγε θα πάμε;
Οι κυρίες στη σκηνή νοσταλγούν και περιμένουν, το βαλσάκι τους παίρνει τα όνειρά μας μακριά .
Καρναβάλι ακολουθεί, ο ταύρος κοκκινίζει το χώμα, ο ταυρομάχος δεν θα ρθει, κάποια κλαίει και περιμένει…η θλίψη είναι μια αράχνη με συρματόπλεγμα , πολύ επικίνδυνη..

Ο ρυθμός γίνεται πιο ζωηρός, ελληνικό χρώμα , οι κυρίες  έγιναν μαθήτριες και κινούνται χαρούμενα,  εύθυμα…”σιγομουρμουρίζουμε μαζί τους …

Στο τέλος βέβαια θα θυμηθούμε ευχάριστα, την μεγάλη κυρία του ιταλικού κινηματογράφου (Σοφία Λορέν) και τον Τάκη Μωράκη, το ερώτημα των εφηβικών ημερών, τρεμοπαίζει με τις νότες που στάζουν μέλι: “Τι΄ναι αυτό που το λένε αγάπη;”

Η Σοφία Λορές, 1955 στα νησιά του Αιγα'ιου-κόντεψαν να την πνίξουν οι θαυμαστές της
Η Σοφία Λορέν, 1955 στα νησιά του Αιγαίου-κόντεψαν να την πνίξουν οι θαυμαστές της


Όταν πλησιάσαμε για να συγχαρούμε τις κυρίες, θυμηθήκαμε ότι τις είχαμε ξαναδεί , όμως αυτήν τη φορά ήταν καταπληκτικές, απερίγραπτες .

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Τα τραγούδια, πολλά ήταν σπάνια, προσάρμοσε στις δυο φωνές και δίδαξε, η μουσικός και πιανίστα Πάτρα Φαρσάρη.

Οι φωτογραφίες από την παράσταση, ατελής φωτογράφιση alkman

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΣΟΣ: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΣΟΣ Αποχαιρετισμός

Πέμπτη βράδυ 8 Σεπτεμβρίου 2016 .

Δυο λέξεις μετά από μια επέμβαση:»δεν επανέρχεται » και ο φίλος μου χάθηκε, χάθηκε για πάντα…

Κώστας Μπαλαμούτσος, Καταφύγιο Ψηλορείτη 2009
Κώστας Μπαλαμούτσος, Καταφύγιο Ψηλορείτη 2009

Σαν μουσική που τρέμει στο ηχηρό τύμπανο, σαν στίχος που καρφώνει μαχαίρια στην καρδιά, σαν κρεσέντο μιας κατασκότεινης νύχτας » χάθηκε για πάντα»

Δύσκολος ο αποχαιρετισμός, ο Κωστας τόσο κοντινός και οικείος, οι λέξεις έχουν σκοινιά και οι προτάσεις αγκαθωτά σύρματα.

Η νύχτα ήρθε συμπονετική δροσερή άπλωσε σεντόνια σιωπής ανοιξε εικόνες ξεχασμένες , μα δεν είχαν χαθεί;

Ο φίλος μου ο Κώστας Μπαλαμούτσος εύθυμος παρατηρεί, δεν γίνεται έτσι, πρέπει να συνδέσεις τον διακόπτη.

– Θα οδηγήσω εγω, επιμένει, και δεν μπορώ να αρνηθώ.

Θα σε πάω πολύ πισω, εκεί που δεν πολυσυγκράτησες εικόνες και περιστατικά

… στην Μαύρη Κορυφή, με τους μεγάλους φίλους μας να λαχανιάζουν και να τους φοβίζει το ύψος , οι δυο από αυτούς, θ´ ανέβουν αργότερα πολύ ψηλά και θα ισορροπήσουν , δεν μπορούσαμε να το προβλέψουμε.

Νίκος Καββαδίας, 1974
Νίκος Καββαδίας, 1974

Ο Καββαδιας μετά, ο γλυκύτατος αφηγητής και καλόγνωμος σύντροφος, θα προσφέρει στίχους κι αγάπη και πράσινα κομπολόγια, το ΄χασες ; Γράφει: AQUARIUS ( τοόνομα του πλοίου του). Την Μαρία του λιμανιού για χρ´ονια πολλα, κάθε Σάββατο, με τον Σίφη  τον Κώστα, τον Μύρο, τον Γιώργο, τον Τσαϊνη με την κιθάρα του και άλλους πολλούς

Η Μαρία του λιμανιού στο κέντρο, δεξιά ο Κώστας Μπαλαμούτσος
Η Μαρία του λιμανιού στο κέντρο, αριστερά  ο Κώστας Μπαλαμούτσος

Κι η Γαύδος μετά , το ιδανικό νησί , για αταξίδευτους και στεριανούς

… Θυμήθηκα…

Την ξαφνική επίσκεψη πριν χρόνια στο κτήμα του στο “Κορακοβούνι”, χωρίς ειδοποίηση επίσημοι φιλοξενούμενοι, ο Στέλιος και η Μαρία Τσαακαλάκη. Η τάβλα (τραπέζι)στηθηκε πρόχειρα, αλλα΄χωρεσε εύκολα και άνετα την περιστασιακή συντροφια

Δεν απέφευγε κι ο ίδιος τον φακό:μεταξύ των κρητικών- καλό κρασί και καλός λόγος..
Με τον επίσημο φιλόξενούμενο Λ.Καραπαναγιώτη(με την κόκκινη μπλούζα)χαρούμενη ώρα  – Μάλια σπίτι του Νίκου&της Νίκης Βεριγάκη

…κι αν δεν χωράτε στο σπίτι μας πάνω στην κεφαλή μας, είπε ο Κώστας και η Ελένη, που πρόσφεραν κρασί, ρακή και τυρί και λαχανικά, σε μια σαλάτα  σε τεράστια λεκάνη. Το κέφι κορυφώθηκε γρήγορα, όλοι παραξενεύτηκαν,  τα αγροτικά προϊόντα  του κήπου του ήταν αρκετα, το γεύμα αξέχαστο.

Κώστας και Ελένη στον ¨Αγιο Γεώργιο τον Σελινάρη 2013
Κώστας και Ελένη στον ¨Αγιο Γεώργιο τον Σελινάρη 2013

Και τελευταια,τη μεγάλη ορειβατική εκδρομή στο,καταφύγιο, με την καραμπατολάχαρη, τον βοσκό ποιητή και την φιλόξενη αρχόντισσα του μεγαλου βουνού, την Κίτσα.

Καταφύγιο, με τον ποιητή βοσκό δεξιά και τον γιο του Δημήτρη αριστερά
Καταφύγιο, με τον ποιητή βοσκό δεξιά και τον γιο του Δημήτρη αριστερά
Πρίν λίγο καιρό, με τον ψηλότερο Κρητικό Ανδρέα Γλυμιδάκη, γιο του αδελφού της συζύγου του.
Πρίν λίγο καιρό, με τον ψηλότερο Κρητικό Ανδρέα Γλυνιαδάκη, γιο του αδελφού της συζύγου του.

Την παραμονή της επέμβασης, λίγο πριν μας διώξουν (τέλειωνε το επισκεπτήριο)μιλούσαμε  για το άπειρο, την αδυναμία πειστικής απόδειξης για την ύπαρξη του.

… Μα ο Αλεξανδρινος( σ.Καβαφης)ηταν πιο καθαρός και θαρραλέος είπε χαμηλόφωνα : <Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς>.

Τον παρατηρούσα προσεκτικά, είχε αδυνατίσει κάπως, μα η διάθεσή του ηταν καλή, μια περιπαικτική ακτίνα που και που έλαμπε στα μάτια του.

Εχω και τους Γλυνιαδες ( το σόι της συζύγου του)αν ζοριστώ πολύ , πρόσθεσε.

Ο Κώστας τέκνο μιας προσφυγικής οικογένειας, έμαθε απο νωρίς την ευθύνη, το καθήκον, την εργατικότητα , την τιμιότητα και την ευγένεια. Οι αταξίες των παιδικών χρόνων, η μπάλα και το τοπι, εγκαταλείφθηκαν γρήγορα, για την μαθητεία και την σκληρή δουλειά.

Η βία στόμωσε κάποτε σ αυτόν τον τόπο κι είναι σήμερα ειρηνικός και αναμάρτητος
Γαύδος, Σαρακίνικο – 1986, 87,88, όλοι βρεθήκαμε στην ιδανική εκδρομή του Ορειβατικού (φωτογραφία 1986)

Και δεν προτίμησε την πιο προσιτή εργασία του πατέρα του, μπήκε κυριολεκτικά στο καμίνι. Σίδερο κι ατσάλι. και τα κατάφερε, δυνατός και μυαλωμένος καθώς ήταν στην παλικαρίσια απασχόληση και ευτύχησε να παντρευτεί την Ελένη, που καταγόταν από τα ψηλά μέρη, αιςθαντική δυνατή και καλλιεργημένη.

Δημιουργηςαν μια οικογενεια υποδειγματική, ξεπερνώντας με σκληρό αγώνα τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής. Χαρακτηριστικό του φίλου μας, ηταν η ανοικτή του διαθεςη, η ευπροσιγορία κι η προσφορά.

Εκπαιδεύτηκε στην Γερμανία (1962-65;)εδώ μιλάει με την γερμανίδα Σαβίνα Ρόεζινκ
Εκπαιδεύτηκε στην Γερμανία (1962-65;)εδώ μιλάει γερμανικα, με την γερμανίδα Σαβίνα Ρόεζινκ 2015

Η ταπεινότητα και αξιοπρέπεια, η αριστερή και δημοκρατική του ματιά, σήμαινε αναγνώριση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ευαισθησία στους ανήμπορους και τους κατατρεγμένους. Θρησκευόμενος απο οικογενειακή αγωγή, δημοκρατικός από προσφυγική καταβολή και φιλελεύθερος και ανεξάρτητος από  κρητική παραδοση.

Φίλος σταθερός αταλάντευτος, ζήσαμε μαζί χαρές και λύπες. Και πέρασε η εποχή που αυτοί που έφευγαν μας <έλειπαν> η ζωη είχε τότε μπροστά της  δρόμους και μονοπάτια και πολλές επιλογές .

Τώρα το παιγνίδι παίζεται στην παράταση , είναι τα τελευταία λεπτά…

Ο νεαρός φορ του ΟΦΗ μόλις αποσύρθηκε από το ματς, τον κτύπησαν βάναυσα, δεν θα αντικατασταθεί , δεν υπάρχει αλλος. Θα μας κοιτάει μακριά απο την ψηλή κερκίδα δεν χώθηκε στα αποδυτήρια, το ματς ειναι αμφίροπο ( δεν κερδίζει,κανείς)και δεν υπαρχει διαδικασία πέναλτυ.

Ο φίλος μου χάθηκε, έφυγε οριστικά, δεν θα γυρίσει πια.

Στο χωριό του Σίφη Καμάρη, την Κοξαρέ (όρθιος δεξιά)
Στο χωριό του Σίφη Καμάρη, την Κοξαρέ (όρθιος δεξιά)

Ακατανόητες φαίνονται οι φράσεις , δεν περιγράφονται με λόγια αυτά, ο διακόπτης γύρισε, το φως έσβησε, το σκοτάδι κατακάθεται μέσα μας, πυκνό και αδιαπέραστο .

Αύριο θα ναι αλλιώς αλλά και τίποτα δεν θα αλλάξει.

Καλό σου ταξίδι φίλε, ξέρω πως θα σου λείψουν οι πράσινες θάλασσες και τα κακοτράχαλα βουνά, μα είμαι σίγουρος πως θα βρεις εξαιρετικές διαδρομές στα ιδανικά λημέρια του ουρανού …

dsc01284

 

 

Ηρακλειο 14.9.2016 Βασίλης Ζεβελάκης, αρχιτέκτων

 

 

ΔEΚΑΠEΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2016 – ΜE ΑΝΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦEΓΓΑΡΙΑ

Δεκαπενταύγουστος, διακοπές πέραν της αναπαύσεως, λεωφορείο της  γραμμής ( του ΚΤΕΛ) και στίχοι της ώρας του απογεύματος…

sunset-111920_960_720

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ
Ήλιος κόκκινος στηΔύση
Σαν τσιγάρο που καπνίζει
Κι ουρανός γαληνεμένος
Με τη θάλασσα δεμένος
Κι ειναι στα βουνά το τάσι
Και κρασι θα δοκιμάσει
(Σε ποτήρι από χρυσάφι
Μια σταγόνα ας πάει στράφι
Για τους φίλους που έχουν φύγει
Κάθε προθεσμία λήγει)
Όποιος θέλει θα το νοιώσει
Και ψηλά θα το σηκώσει
Στην υγειά να πιεί του κόσμου
Είναι ο χρόνος καταδικός μου

Δυτική Κρήτη, οι άνεμοι υποχωρούν, το φεγγάρι ηταν ολόγιομο ( 2014)

Σχεδόν εύθυμα, η θάλασσα ήταν ζεστή και γλυκύτατη η περισινή πανσέληνος, θα ΄ρθει μεταμεθαύριο(18 -8-2016) στην Κυτροπλατέα (Άγιος Νικόλαος)

29 Αυγούστου 1915 -Πανσεληνος στον Αγιο Νικόλαο
29 Αυγούστου 2015 -Πανσεληνος στον Αγιο Νικόλαο

 

Διάλειμμα από ταλαιπωρίες και προβλήματα, οι Έλληνες μπερδεμένοι με ξένους – τα νεαρά ζευγάρια χέρι –  χέρι…

2016-08-13 14.07.52
Ζευγάρια χέρι χέρι, δε αλλάζουν τα αισθήματα , με τον συρμό(μόδα)…

Τα μελτέμια ήρθαν νωρίς αυτό το καλοκαίρι, έγιναν θυελώδεις άνεμοι μερικές φορές, οι βορεινές θάλασσες  έγιναν επικίνδυνες – και  οι πισίνες φτάνουν σχεδόν για  όλους…

Οι φουρτουνιασμένες θάλασσες στο Βοριά, οδήγησαν πολλούς στην ανατολική Κρήτη και τον Νότο...
Οι φουρτουνιασμένες θάλασσες στο Βοριά, οδήγησαν πολλούς , που συχαίνονται τις πισίνες, στην Ανατολική Κρήτη και τον Νότο(χθεσινή φωτογραφία)

Οι τεμπέληδες, αφού βρέξουν  τα πόδια τους, λύνουν σταυρόλεξα ή φτιάχνουν στιχάκια, για το FACEBOOK, ιδου:

ΤΟ ΜΕΛΤΕΜΙ

Οι άνεμοι περπατάνε

στο κεφαλι μου τις νύχτες

και τις σκέψεις μου μπερδεύουν

με του ρολογιού τους δείχτες

πάνε μπρος γυρίζουν πίσω

δεν μπορώ να σταματήσω

Κι όλο χάνομαι στο χρόνο

το παρόν ξεφεύγει μόνο

2016-08-15 17.47.02
Αυτοσχέδιος ανεμόμυλος, στην ταράτσα παραθαλάσσιου σπιτιού(15.8.2016)

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ – ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ (ΜΗΝΥΜΑ)

Τα χαρτιά τέλειωσαν, πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων. Τα μολύβια κι οι πέννες δεν λερώνουν πια τα δάκτυλα μας.  Όμωςδεν αλλάζει η ουσία της γραπτής επαφής,  πάλι γράμματα, σύνταξη κι ορθογραφία και αισθήματα και λογική. Το τελευταιο σημείωμα  για τον  Αντώνη Χρελιδώνη, έφυγε με ψηφιακό ταχυδρομειο του alkman.gr εφταςε αμέσως στο νοσοκομειακό του κρεβάτι,απάντησε (το σχολίασε)χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Το αντιγράφουμε, σαν πρόκληση στην τύχη,  δεν θα μας γονατίσει δεν σβήνει , δεν μπορεί να καθορίσει τα πάντα.

Ο Αντώνης θα διαβάσει αυτό το σημείωμα,  θα πεί  με πολύ πικρό χαμόγελο : «υπερβολές…»

Κι η καρδιά μας θα ραγίσει, είναι άδικο , μα τι μ΄αυτό : σ αυτήν  τη μεγάλη κι άγνωστη οντότητα,  δεν χάνεται τίποτα – στις απειρες ιδιότητες στις αιώνιες ουσίες της, υπάρχουν τα πάντα –  η φύση δεν αλλάζει.

Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου
Αντώνης Χελιδώνης, φωτογραφια διαδικτύου

 

Μεσάνυχτα,  τα πλήκτρα ενός υπολογιστή γράφουν, σελίδες ημερολογίου, πρ´ωτος αναγνώστης ,  ο Αντώνης Χελιδώνης,στο κρεβάτι του ΠΑΓΝΗ.

 

»

Στου » Τσίου » το καφενείο, κάπου στο Καμαράκι, φαίνεται δίπλα η εκκλησία των Αρμένηδων. Καταμεσήμερο,  ή μάλλον μετά το μεσημέρι…μικρή καλλιτεχνική  εκδήλωση, 3 30! Αλήθεια, ακριβώς όταν πέφτω για ύπνο…
Όμως πήγα για να δω τον Νεκτάριο που θα έπαιζε μουσική με το ΕΡΑΝ και με πολλές φρούδες ελπίδες, να συναντήσω τον Αντώνη.
Οταν βρεθήκαμε στο ιδιο καφενείο πριν λίγους μήνες με τον Αντώνη Χελιδώνη, έιχε κ´αποιο πρόβλημα, που μου το εξέθεσε με ψυχραιμία. Δεν ακούω, το ψάχνουν οι γιατροί. Μα καθ´ολου, ρώτησα ανήσυχος, τιποτα απάντησε.
Με ζώσαν μαύρα φίδια, δεν ειμαι γιατρός, μα η ένδειξη ηταν τρομοκρατική.

Συναντηθήκαμε αρκετες φορές μετα, είχαν άρχισει οι ιατρικές έρευνες και εξετάσεις. Ψάχνουν στον πνεύμονα , μου είπε…
Λίγο αργότερα…
Έτρεξα στο ΠΑΓΝΗ είχε εξιτήριο, αμφέβαλα, μπορει ναναι κατι που δεν ξέρω, απ´ τις άπειρες αρρώστιες και να αντιμετωπίζεται.
Στο facebook μιλούσαμε τακτικά, ηταν πάντα «ομιλητικός » δεν τολμούσα να ρωτήςω για την υγεία του.
Οι πληροφορίες απο δεξιά αριςτερα με απογοήτευαν …
Διαισθανόμουν ότι περνόυσε τον τρομερ´ο δρόμο μιας σαδιστικής αρρώστιας.
Οταν ´εχεις φτ´ασει σε μιαν υψηλή ηλικία νοιώθεις ντροπή ´οταν η επ´αρατες ασθένειες χτυπούν ν´εους.
Κι επαναςτατείς οταν η βαναυση αδικία που δεν ´εχει κοινωνικά πρόσημα, και δεν αντιμετωπίζεται με καν´ενα τρόπο , πλήττει τελείως αθώους .
..
Θαθελα να βγω στους δρόμους και να φωνάξω,να διαμαρτυρηθώ, που δεν υπ´αρχει καν´ενα ορατό σύνορο κανένας βατός δρόμος για τον φίλο μου.

Κυριακή 4 50′ αρχίζει το μουσικό προγραμμα, δοκιμάζουν τα όργανα…

Ο Αντώνης ειναι στο νοσοκομείο, για την βάρβαρη θεραπεία, η λύρα κλαίει, τα λαγού τα κρατάνε καποιο ρυθμό…

«Απο τα αρχαία χρόνια λυγμοί κι αποκάουδα από φωτιές που δεν χωνεύουν. »

Η Κυβέλη είναι μια έκπληξη...
Η Κυβέλη είναι μια έκπληξη…ο Νεκτάριος από την ποίηση, στη ζωγραφική κα μετά στους ήχους (10.4.2016 καφέ ΤΣΙΟΥ)

 

Η Κυβέλη, εχει φωνή με κρόσσια των νότιων ανέμων και το τύμπανό της κρύβει αφρικανικές χορδές…

Κρητικές μελωδίες, δεν ξεχωρίζω στίχους λόγια γλώσσα ύφος …

Η καρδιά να μιλάει συμβούλευσε η Μ.Κ. Το συναίσθημα να΄ναι αληθινό είπε κάποτε η Ρεγκρέιβ,  έτσι πανε οι τέχνες…μα η ζωή;

Βανέσα Ρενγρέϊβ, η πιο σπουδαία ίσωςηθοποιός της εποχής μας
Βανέσα Ρενγρέϊβ, η πιο σπουδαία ίσως ηθοποιός της εποχής μας

Ο Αντώνης είναι στο κρεββάτι του ΠΑΓΝΗ και θέλω να μπω
στο μυαλό του στην πίεση και τη ένταση που νοιώθει.

Να μπορούσα να κάνω κατι, να σπάσω τη μοναξιά της αρρώστιας του,
Να τον φέρω στο καφενείο του, στου ΤΣΙΟΥ…

Δεν ειμαι βέβαιος για τίποτε , οταν θέλεις πολυ κατι μπορει , να συμβεί, χωρ´ις μεταφυσική και θρησκευτικές εμμονές και υπερβάσεις.

Δεν μπορώ να μπω στο νου του μα ειναι εύκολο να ναι στο δικό μου κεφάλι.
Τον σκέφτομαι, ´οπως ειναι π´αντα, καλόγνωμος ανοικτός, προσφερόμενος. μας πως μπορεί και με την αρρώστια κι με την ταλαιπωρία την πιο μεγάλη;
– συμβαίνουν αυτά , θα μου πει
Δεν κλαίει Τη μοίρα του, δεν κ´ανει πικρά παράπονα: «γιατί σε μένα;»

Οτι ειναι να γίνει ας συμβεί, ο χρονος δεν περισσεύει. Μα δεν ξοδεύεται άδικα συλλογίζομαι, ο Αντώνης τον μετράει σωστά τον καταναλώνει δίκαια και αποδοτικά…

Στο κρεβάτι του , εχει τον ουρανό της προσφοράς, την αγ´απη των φίλων του.
Τον σκεφτόμαστε συχνά , το ξέρει…

Ηρακλειο 10 Απριλίου 2016

»

Πέρασαν πολλές μέρες, κοντεύουν σαράντα…γιατί οι αριθμοί να χουν σημασία; Συνήθειες πανάρχαιες, με κρασί και λάδι, με φωτιές και μοιρολόγια, οι τελετουργίες ειναι περιττές, μα ξεχειλίζει η καρδια μας, θ΄ αδειάσει…

Ηρακλειο 18 Ιουλίου 2016 , Καμαράκι

 

M/S AQUARIUS 1974/ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Μαξ Πεχστάιν, λιμάνι-υδατογραφία 1919

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Μαραμπού έφτασε στις 14 Απριλίου στο Ηράκλειο, με το κρουαζιερόπλοιο «Aquarius» με σκουρομπλέ μπερέ και ντροπαλό χαμόγελο, κατρακύλησε από τη ψηλή σκάλα το μεγάλου καραβιού στις αγκαλιές που τον περίμεναν. Γρήγορα προσαρμόστηκε στους κρητικούς, έγινε εγκάρδιος φίλος και συμπότης και καθοδηγητής κέντρο μιας νεανικής συντροφιάς.

Συνεχίστε την ανάγνωση M/S AQUARIUS 1974/ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Οι οικονομικές δυσκολίες δεν εμποδίζουν τις θερινές διαδρομές μας, ας πάνε στην μακρινή Κινα οι πολιτικοί –  εμείς βλέπουμε πιο κοντά και πιο  μακριά…

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

 

Κι όταν έρθει καλοκαίρι

κι Αυγουστιάτικο φεγγάρι

στο χαλί το μαγικό της

η αγάπη θα μας πάρει

και Θα πάμε σ’ άλλα μέρη

στο Μαρόκο και τ Αλγέρι

και σ εκτάσεις της ερήμου

θα μαστε μαζί καλή μου

10524976_10203165893701456_643851694_n-1

Και θα βλέπουμε νομάδες

που θα κάνουν τεμενάδες

και θα πίνουν μαύρο τσάι

κι η καμήλα τους στο πλάι

 

Στο Μισίρι και το Νείλο

σε βαρκούλα από το ξύλο

του παπύρου, μπαίνουμε

και στου Ασουάν το φράγμα

πάλι κατεβαίνουμε

 

Και στην Σφίγγα και στην Γκύζα

μόλις θα σ΄αγκάλιαζα

το φιλί  σου που είχα χάσει

με χίλια θα θα τ’αλλαζα

 

Στη Βασόρα στη Βαγδάτη

και στον Τίγρη τον Ευφράτη

με το μαγικό χαλί

και σε κήπους κρεμασμένους

θαύμα στην Ανατολή

κινέζος καλλιτεχνης-ηλιόσποροι από πορσελάνη/γκαλερί Τade
κινέζος καλλιτεχνης-ηλιόσποροι από πορσελάνη/γκαλερί Τade

Κι ύστερα μακριά στην άλλη

άκρη – πάλι η Κίνα θα προβάλλει

και θα μασουλάμε ρίζι

κι η Παγόδα θα καπνίζει

 

Και θα σ΄ αγοράσω χτένι

φιλντισένιο, στο μπεντένι

σαν θα πάμε το μεγάλο

που στη γη δεν βρίσκεται άλλο

που να ναι ψηλότερά του

Σινικό είναι τ΄ όνομά του ….

 

Και στη Κίνα τρώνε ρίζι

κι η παγόδα θα καπνίζει

και στο Σινικό Μπεντένι

θα έχω φιλτισένιο χτένι

και στο μαγικό χαλί σου

θα πετώ κι εγώ μαζί σου

 

 

Στον ουρανό μπαξέδες

και  τριγύρω καφενέδες.

Στο  σου χαλί σου θα 
πετώ

και  μαζί  στον ουρανό

θα γυρίζω  τον ντουνιά,

τον Νείλο, τον Ευφράτη,

την Προύσα, τη Βαγδάτη,

τη Δαμασκό, τη Μπαρμπαριά.

 

 

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ : ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

ΑΝΤΩΝΗΣ   ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ: ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για πολλές εποχές
Αντώνης Χελιδώνης, ηρακλειώτης διανοούμενος κι άνθρωπος για πολλές εποχές

Αντώνης, δεν  έφυγε νωρίς, όπως άλλοι.

Ούτε την ώρα που έπρεπε, μα υπάρχει κάποια ώρα;

Οι άπειροι φίλοι του ήρθαν συνοφρυωμένοι   και απήλθαν λυπημένοι, στον απαίσιο τόπο

ανατολικά της πόλης μας, που κάποτε ήταν τα νταμάρια – «Κρανίου τόπον» τον

ονόμασαν πολλοί συμπολίτες μας.

«Ο καημένος» , έγραψε κάποιος στο face book, εκφράζοντας αισθήματα λύπης.

Μου φάνηκε σχεδόν προσβλητικό, παρά την ευγενική διάθεσή του.

Δεν ήταν ποτέ » καημένος » ο Αντώνης . Ούτε κακόμοιρος, ούτε ταπεινός.

Ήταν  ένας γενναίος , ευγενικός  σκεπτόμενος και μπροςφερόμενος άνθρωπος,

λίγο άτυχος, αν λέει κατι κι αυτό.

Δεν μετριέται η ζωή με χρόνια και τέρμινα (αυτά  είναι για τις καφετζούδες)

Δεν εχει στάθμες ορατές στον ορίζοντά της και σταθμά της αγοράς συγκεκριμένα στη

ζυγαριά της.

Είναι μεγάλα τα όρια και ατέλειωτες οι εκτάσεις.

Κι ο Αντώνης μπήκε μέτρησε και έφτασε ως εκεί που γινόταν.

Ούτε πολυ ούτε λιγο, μα σε πολλούς (και σε μένα) έθεσε πρότυπα και όρισε πολιτικές

σταθερές, χρήσιμες για την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε.

Ο Αντώνης, έσπασε την συνήθεια, την κακομοιριά που μας  ποπυ λέει : αυτό είναι νωρίς

τ´άλλο όψιμο.

Κι έφυγε ξαφνικά  και γρήγορα :

«Σαν ματιά παιδική

σαν μια πράξη ερωτική

σαν αγέρι» (*)

Στη θέση του, δεν μπαίνει τίποτα και κανείς,

Κι η μνήμη θα τον συντηρεί, ´η καρδιά μας θα τον κλαίει, οι αληθινοί φίλοι του θα λένε

τα βράδια : <ένα κέρασμα για τον Αντώνη>

 -Θα  απαντά :  <τα δεύτερα δικά μου>

 

Αντ'ωνης Χελιδώνης, γεωπόνος αλλά και διανοούμενος και άλλα πολλά ...
Αντ’ωνης Χελιδώνης,πριν λίγους μήνες, στο καφενείο ΤΣΙΟΥ, εκδήλωση για την Κατερίνα Επιτροπάκη(;)- τίποτα δεν έδειχνε ότι πλησίαζε μια τρομερή αρρώστια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

(*)=Στίχοι από το ποίημα ΑΥΤΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ, της συλλογή ΘΕΡΑΠΩΝ ΕΡΟΣ, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1980

 

ΚΑΛΟΣ ΚΑΙΡΟΣ, ΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΗΜEΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ…

Καλοκαιρία, η θάλασσα προσιτή, μα δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε.

Πολιτικές εξελίξεις που είναι τόσο φυσικές όσο και ακατανόητες . Αρρώστιες που είναι παράλογες βάρβαρες και ασυγχώρητες. Και τις νύχτες όταν βαθαίνουν, γράφουμε σημειώματα, να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή  μας,  χωρίς  να είναι απαραίτητο.

Αντιγράφουμε, ότι μπορεί και ν΄ άρεσε στην κυρία Σ.Λ.

Η θάλασσα προσιτή και μακρινή κι απλησίαστη
Η θάλασσα προσιτή και μακρινή κι απλησίαστη (Αγιος Νικόλαος 2015)

Η ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΑΝΤΑ  ΦΕΓΓΑΡΙ

Στον Αντώνη, που τον σκεφτόμαστε με πολλή  αγάπη

Στους δύσκολους δρόμους κάψαμε τα χέρια μας
Στις εύκολες διαδρομές πουλήσαμε τα υπάρχοντα μας

Και δεν εμεινε τελικά τίποτα
και δέν ήρθε κανείςούτε εφάνει

Κάθε στίχος
Ειναι ´ενας τοίχος
Χωρ´ις παράθυρα

Κάθε φίλος
ειναι ένας στύλος
Κομμάτια παράταιρα

Και τ´ όνειρο μέςα στ όνειρο ταξιδεμένο
Και το καράβι χωρ´ις πυξίδα μοιαζει χαμένο

 

ΣΑΒ 2:21 Π.Μ.

 

Πίνακας τουΣπύρου Βασιλαίου, από το βιβλίο του ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΣΚΙΕΣ 1969
Πίνακας τουΣπύρου Βασιλείου, 1969

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Στύλος =κολώνα, αρχιτεκτονική / δεν ηταν μονοκόμματη αλλα απο σπονδύλους…´οπως η σπονδυλική στήλη…/ μα τα κομμάτια δεν ηταν παράταιρα, αντίθετα τέλεια ταιριασμένα…